بذار بهت بگم سازوکار زندگی چجوریه. از هر چالشی که عبور می‌کنی، سر پیچ، چالش بعدی منتظرته. این مسیر آرامش مطلقی نداره. از آرامش‌های نسبی کوتاه لذت ببر. بذار باد توی موهات بپیچه توی مسیر. مقصدی وجود نداره.

تراپی اینطوریه که تو اگه بیشعوری، لابد از درون من ریشه می‌گیره بی‌شعوریت!

یه روزایی تنها کسی که میتونه بهت قدرت بده خود آینده‌ت و یه روزهایی هم خود گذشتته!

کسی نمیتونه ریش‌سفیدی کنه وقتی تو با خودت در جنگی.

بیا بشین جلوم روی همین مبل.
من دلم می‌خواد از زیبایی بنویسم.

سخته توی فاجعه‌ بشینی و آرامش اسکرول کنی. #بندرعباس

من واقعاً با شغلم اوکی‌ام اگه ۵ ساعت از ۸ ساعتِ کاریم، دماغ کارفرمام رو توی زوم نبینم.

توی این متن از یوستین گردر نوشتم. نویسنده‌ی کتاب دختر پرتقالی که قبلا معرفیش کرده بودم.
خوشحال می‌شم کامنت‌هاتون رو بخونم و با افتخار جواب میدم.

لعنتی من دارم‌ تمام تلاشم رو می‌کنم!

من هنوز پادکستم رو نزدم.
پادکست سپهر بنده‌خدا!

همیشه هم اینطوری نیست که آدما نمی‌خوان شما موفق شین و برای این حمایتتون‌ نمی‌کنن. گاهی منتظرن دست به کار شین تا حمایتتون‌ کنن. حرف خالی اسپانسر نمی‌گیره.

چرا همه سیگار می‌کشن؟
چون همه سیگار می‌کشن.

بچه‌ نمی‌فهمه دل گرفتن چیه.
بچه فقط حوصله‌ش سر میره.

خیلی فرقه بین اینکه مرد خودش رو بندازه تو قرض با اینکه چهاردست و پاش رو بگیرن و بندازنش تو قرض.

اساسا گونه‌ی ما انسان‌ها ذهن بزدلی داره. با نشخوار فکری خودمون رو از موقعیت‌هایی میترسونیم که وقتی در چشم طوفانش قرار می‌گیریم، طبیعتمون از پسش برمیاد.

با من شوخی نکن، من توی لاکپشت‌های نینجا اون قرمزه بودم.

انگار یه احساس جدید به اتاق فرمان مغزم اضافه شده. عین یه انیمیشن inside out جدید. نشستم جلوش و سر و تهش رو نگاه می‌کنم ببینم چیه. کیه. چی میگه و کار و نیازش چیه اما نمی‌فهممش. اصلا نمی‌فهممش.

نیازمندی‌ها: استخر توپ.

ما عادت می‌کنیم. به پول. به بی‌پولی. به ظلم. به عدالت. به فاجعه. به معجزه.

نشر "اطراف" رو نباید خوند.
باید در آغوش کشید و بوسید.

"من عقده‌ای‌ام، کثافت؟!"

#فروید