به نظر میرسه بالاخره توی این سن کم‌کم دارم معنی انتظار نداشتن از آدما رو درک می‌کنم. هر ناکامی برام یه مسیر به سمت بی‌نیازی میسازه.

تلاش برای قدردانی از زندگی و اقتصادی که گلومون رو فشار میده تصویر مردیه که روی یک‌ نیمکت سیمانی وسط شهر پر سروصدا و خاکستری نشسته و بارون درخت‌نشین می‌خونه.

کشف جدیدم اینه که برای شارژشدن فقط یه پیاده‌روی لازم دارم.

رو الاکلنگ این زندگی، تاب بیار.

از چی می‌ترسی؟
بدونی از چی می‌ترسی می‌تونی شجاع‌تر باشی.

من برای اینجا ایده‌ی دیگه‌ای هم دارم. می‌خوام اینجا از کتاب‌هایی که خوندم براتون بگم. کم‌کم و کوتاه. یه جور معرفی کتاب برای هرکسی که دنبال کتاب‌های خوندنیه. موافقین؟ بریم؟

یه پسربچه با مدل موی باسکات، تی‌شرت سبز لجنی گشاد و شلوار مشکی و کتونی لجنی و مشکی از کنارم رد شد و بهم لبخند زد.
لبخند زدم و رد شدم و بعد انعکاس خودم رو توی آینه ویترین یه مغازه دیدم. مدل موی باسکات، تی‌شرت لانگ سبز لجنی، شلوار مشکی، کتونی لجنی‌ و مشکی.

یا من بچگیم رو دیدم، یا خدا ریسایز کرده دوتا گذاشته توی طرحش.

این تبلیغ نیست بچه‌ها، این خودمم.

الان من بگم هلوی مجتبی رو خیلی دوست دارم شما سوژه‌‌ش می‌کنین ولی باید بگم دیگه نگم می‌میرم.

سوگند به لحظه‌ای که با تمام وجودت آگاهی به "تونستن" و دست به کار می‌شی.

کتاب "فقط روزهایی که می‌نویسم" اثر آرتور کریستال از نشر "اطراف"، مجموعه‌ای از پنج جستار روایی در مورد نوشتن و خوندنه.

جُستار روایی یعنی چی؟
یعنی یادداشت‌هایی که نویسنده در اون‌ها روایت خودش رو از تجربه‌ی زیسته‌ش در مورد موضوعات مختلف بیان می‌کنه. شاید اطلاعات و منابع خاصی رو هم توش بیاره اما جوهره‌ی کار، تجربه‌ی ملموس خود نویسنده‌ست.

نظر من در مورد کتاب:
آرتور کریستال راحت و بی‌پرده، انگار بیشتر داره با خودش حرف می‌زنه تا با خواننده. انگار اینا نقدها و تحلیل‌های خودش با خودشه اما نیاز به بیننده داشته و برای همین ما رو شریک کرده. توی همین کتاب یه جایی اشاره می‌کنه که مگه کتاب نوشتن اصلا چیزی جز همین درخواسته که من رو ببینید و من رو بشنوید؟

توی جستار "زندگی و نویسندگی" می‌نویسه:
"کسی که همیشه دارد فکر میکند تجربه را چطور می‌شود به هنر تبدیل کرد، ممکن است نتواند تجربه را به معنای واقعی و با تمام وجود درک کند و قدر بداند."
و من به تمام تجربه‌ها و افکاری فکر می‌کنم که وقتی سر می‌رسن اول میخوام ازشون توی دوات بنویسم. درست شبیه عکاس پشت لنز که لحظه رو از دست
میده تا بتونه لحظه رو ثبت کنه.

#معرفی

ارادتمند شما.
با آرزوی مرگی آبرومند، بی‌درد و بی‌ترس.

بذار بهت بگم سازوکار زندگی چجوریه. از هر چالشی که عبور می‌کنی، سر پیچ، چالش بعدی منتظرته. این مسیر آرامش مطلقی نداره. از آرامش‌های نسبی کوتاه لذت ببر. بذار باد توی موهات بپیچه توی مسیر. مقصدی وجود نداره.

تراپی اینطوریه که تو اگه بیشعوری، لابد از درون من ریشه می‌گیره بی‌شعوریت!

یه روزایی تنها کسی که میتونه بهت قدرت بده خود آینده‌ت و یه روزهایی هم خود گذشتته!

کسی نمیتونه ریش‌سفیدی کنه وقتی تو با خودت در جنگی.

بیا بشین جلوم روی همین مبل.
من دلم می‌خواد از زیبایی بنویسم.

سخته توی فاجعه‌ بشینی و آرامش اسکرول کنی. #بندرعباس

من واقعاً با شغلم اوکی‌ام اگه ۵ ساعت از ۸ ساعتِ کاریم، دماغ کارفرمام رو توی زوم نبینم.

توی این متن از یوستین گردر نوشتم. نویسنده‌ی کتاب دختر پرتقالی که قبلا معرفیش کرده بودم.
خوشحال می‌شم کامنت‌هاتون رو بخونم و با افتخار جواب میدم.

لعنتی من دارم‌ تمام تلاشم رو می‌کنم!