هیچوقت حوصله‌م سر نمیره.
همیشه پازل شخصیت خودمو دارم که حلش کنم.

ما تو خاطرات بچه‌ها موندگار می‌شیم.
یه شکلات، یه کتاب، یه بعدازظهر وقت گذاشتن، تا ابد توی ذهنشون می‌مونه.

گاهی احساسات پشت همدیگه قایم‌ میشن. مثل حسادت پشت "نگرانی".

من به نیرویی که تازه برای مصاحبه وارد مجموعه شده.

نیازمندی‌ها: اُوردوز بر اثر مصرف بیش‌ازحد آش جوشواره

«ای هفت سالگی
ای لحظه‌های شگفت عزیمت
بعد از تو هرچه رفت، در انبوهی از جنون و جهالت رفت.»
#فروغ

چرا مجتبی شکوری هنوز نیومده اکنون؟ چرا اکنون به اندازه کتاب‌باز به دل نمی‌شینه؟

An abundance of Katherines

نویسنده: John Green
که نویسنده‌ی ستاره‌های بخت پریشان ما هم هست.
زبان انگلیسی

حجم کتاب: ۳۰۰ و خرده‌ای صفحه

قیمت بازار: هرکی یه قیمت زده. شما خودتون بگردین ببینین کدوم به صرفه‌ست.

قیمت سپ‌بوک: ۲۰۰ هزارتومن.

هزینه پست برای یک کتاب: ۵۵ هزارتومان
هزینه پست به مقصد یکسان برای سه کتاب و بیشتر: رایگان

آیدی سفارشات: @Sepkaism_1

روی خشمت تمرکز کن.
وقت غم و مریضی نداری.

به نظر میرسه بالاخره توی این سن کم‌کم دارم معنی انتظار نداشتن از آدما رو درک می‌کنم. هر ناکامی برام یه مسیر به سمت بی‌نیازی میسازه.

تلاش برای قدردانی از زندگی و اقتصادی که گلومون رو فشار میده تصویر مردیه که روی یک‌ نیمکت سیمانی وسط شهر پر سروصدا و خاکستری نشسته و بارون درخت‌نشین می‌خونه.

کشف جدیدم اینه که برای شارژشدن فقط یه پیاده‌روی لازم دارم.

رو الاکلنگ این زندگی، تاب بیار.

از چی می‌ترسی؟
بدونی از چی می‌ترسی می‌تونی شجاع‌تر باشی.

من برای اینجا ایده‌ی دیگه‌ای هم دارم. می‌خوام اینجا از کتاب‌هایی که خوندم براتون بگم. کم‌کم و کوتاه. یه جور معرفی کتاب برای هرکسی که دنبال کتاب‌های خوندنیه. موافقین؟ بریم؟

یه پسربچه با مدل موی باسکات، تی‌شرت سبز لجنی گشاد و شلوار مشکی و کتونی لجنی و مشکی از کنارم رد شد و بهم لبخند زد.
لبخند زدم و رد شدم و بعد انعکاس خودم رو توی آینه ویترین یه مغازه دیدم. مدل موی باسکات، تی‌شرت لانگ سبز لجنی، شلوار مشکی، کتونی لجنی‌ و مشکی.

یا من بچگیم رو دیدم، یا خدا ریسایز کرده دوتا گذاشته توی طرحش.

این تبلیغ نیست بچه‌ها، این خودمم.

الان من بگم هلوی مجتبی رو خیلی دوست دارم شما سوژه‌‌ش می‌کنین ولی باید بگم دیگه نگم می‌میرم.

سوگند به لحظه‌ای که با تمام وجودت آگاهی به "تونستن" و دست به کار می‌شی.

کتاب "فقط روزهایی که می‌نویسم" اثر آرتور کریستال از نشر "اطراف"، مجموعه‌ای از پنج جستار روایی در مورد نوشتن و خوندنه.

جُستار روایی یعنی چی؟
یعنی یادداشت‌هایی که نویسنده در اون‌ها روایت خودش رو از تجربه‌ی زیسته‌ش در مورد موضوعات مختلف بیان می‌کنه. شاید اطلاعات و منابع خاصی رو هم توش بیاره اما جوهره‌ی کار، تجربه‌ی ملموس خود نویسنده‌ست.

نظر من در مورد کتاب:
آرتور کریستال راحت و بی‌پرده، انگار بیشتر داره با خودش حرف می‌زنه تا با خواننده. انگار اینا نقدها و تحلیل‌های خودش با خودشه اما نیاز به بیننده داشته و برای همین ما رو شریک کرده. توی همین کتاب یه جایی اشاره می‌کنه که مگه کتاب نوشتن اصلا چیزی جز همین درخواسته که من رو ببینید و من رو بشنوید؟

توی جستار "زندگی و نویسندگی" می‌نویسه:
"کسی که همیشه دارد فکر میکند تجربه را چطور می‌شود به هنر تبدیل کرد، ممکن است نتواند تجربه را به معنای واقعی و با تمام وجود درک کند و قدر بداند."
و من به تمام تجربه‌ها و افکاری فکر می‌کنم که وقتی سر می‌رسن اول میخوام ازشون توی دوات بنویسم. درست شبیه عکاس پشت لنز که لحظه رو از دست
میده تا بتونه لحظه رو ثبت کنه.

#معرفی

ارادتمند شما.
با آرزوی مرگی آبرومند، بی‌درد و بی‌ترس.