صدای مجتبی شکوری مثل صدای یه دوست خانوادگی خیلی عزیز و قدیمی همیشه توی خونه‌ی ماست.

از کتاب‌هایی که منو می‌برن یه کشور و شهر و زمان دیگه، خوشم میاد.

یه خاطراتی هرگز فراموش نمیشن.
خیره به اون خیابون و اون مغازه و اون خاطره، حسی نداری جز گذر عمر.

مردها هم کمک شما رو می‌پذیرند.
ولی خب، احتمالا بعد هفتاد و پنج سالگی.

بازنشست.
پاشو!

امروز بین پس‌انداز کنیم و زندگی کنیم، زندگی کنیم رو انتخاب کردم.

راننده تپسی زنگ زده میگه چه جای بدیه مبدا. چیکارت کنم؟
قبول نکن مسیرم رو شغال.

"پسر بالای سی سال" و "بچه‌ها بزرگسالی/سی‌سالگی این شکلیه که..." هم ترند من و امثال منه که سی‌ساله‌های لوس این نسل هستیم. وگرنه پدر من و شما اصلا نفهمید کی از بیست رسید به چهل.

جالبه دلار پایین اومده قیمت‌ها همچنان بالاست چون توی دلار بالا خرید کردن ولی وقتی تو دلار پایین خرید کرده باشن و دلار الان بالا باشه، به دلار بالا میفروشن.
مذاکره با آمریکا مرحله دومه. ما باید اول پامونو‌ از روی گردن همدیگه برداریم.

من نمیدونم کتاب‌های یالوم رو میخواین از کجا شروع کنین به خوندن ولی حتما "موضوع مرگ و زندگی" رو بذارین آخر.

جنگ بین خودت و خودت واقعا ناتمومه.

قدرت در نهایت یک‌ اجباره.
ساده‌تر نیست اگه انتخابش کنیم؟

بعضی هفته‌های کاری جوری سنگینن که باورم نمیشه جمعه داشته باشن آخرش.

همه‌ی ماها همون‌طور که غرق رنجیم، غرق در آرامشیم و این آرامش رو زمانی می‌فهمیم که نبودش رو احساس کنیم.

هیچوقت حوصله‌م سر نمیره.
همیشه پازل شخصیت خودمو دارم که حلش کنم.

ما تو خاطرات بچه‌ها موندگار می‌شیم.
یه شکلات، یه کتاب، یه بعدازظهر وقت گذاشتن، تا ابد توی ذهنشون می‌مونه.

گاهی احساسات پشت همدیگه قایم‌ میشن. مثل حسادت پشت "نگرانی".

من به نیرویی که تازه برای مصاحبه وارد مجموعه شده.

نیازمندی‌ها: اُوردوز بر اثر مصرف بیش‌ازحد آش جوشواره

«ای هفت سالگی
ای لحظه‌های شگفت عزیمت
بعد از تو هرچه رفت، در انبوهی از جنون و جهالت رفت.»
#فروغ

چرا مجتبی شکوری هنوز نیومده اکنون؟ چرا اکنون به اندازه کتاب‌باز به دل نمی‌شینه؟