سوگند به روزهایی که عادت می‌کنیم.

منزجرکننده‌ترین حس دنیا حسادته. رفاقت‌ها رو از هم می‌پاشونه. خانواده‌ها رو تلخ می‌کنه. انسان‌ها رو دلشکسته و دلتنگ و مچاله می‌‌کنه.

چوب خیلی خوبه. طرح چوب خیلی خوبه. آقا من اصلا میخوام وسایل خونه‌مون یه جوری باشه انگار انسان‌های اولیه‌ایم!

اگه حس می‌کنی توی‌ یه خانواده‌ی سالم زندگی می‌کنی، بدون مدیون حداقل یک زوج دردمند و شجاع در اجدادت هستی.‌

لذت عجیبی هست در بی‌نیازی.

نمی‌دونم چطوری به کارفرمام بفهمونم آهنگ مادرکوسه مناسب پروژه کودک نیست.

اوضاع خوبه. اوضاع باید خوب باشه. گزینه‌ی دیگه‌ای وجود نداره. قدردان و قدرتمند ادامه می‌دیم.

پلی‌استیشن رو به عنوان کادوی خونه نویی عادی‌سازی کنین.

دلم می‌خواد یه روز کامل بشینم یه گوشه و فکر کنم. بدون حواس‌پرتی. در سکوت مطلق. تنها. فقط فکر کنم. به امروز‌. به فردا‌‌. به وظیفه و قدرت و معنا. درست مثل نوجوون‌ها.

۶:۳۰ صبح می‌بینم جوون ۱۸ ساله داره تپسی کار می‌کنه کیف می‌کنم. کیف می‌کنم. کیف می‌کنم. نسلتون خیلی خفنه خدایی.

آسایش، دشمن آرامشه جانم.

هر رابطه‌ی یه شبه‌ای که تجربه کنی تو رو نسبت به اون جنس بدبین‌تر و ناامید‌تر می‌کنه. به این باور میرسی که عصر نجابت با پدر و مادرت تموم شده و از این جا به بعدش فقط تنهایی و سقوطه.

چند شورشی توی وجودم دارن صداشون رو یکصدا می‌کنن. توی کوچه‌خلوت‌های تاریک ذهن دورهم جمع میشن و حرف‌های جدید می‌زنن. زمزمه‌های یک انقلاب داره به گوش مغزم میرسه. برای سومین بار ده ساله شدیم و نمی‌تونیم به روال گذشته ادامه بدیم.

دل شکسته بدنِ مرد رو میسازه.
متاسفانه عشق چاق‌کننده‌ست.

من ماساژ نمیخوام. من میخوام بخوابم رو آسفالت یه غلتک از روم رد شه.

من چندساله تراپی میرم. به علم روانشناسی احترام میذارم و تراپیستم رو هم خیلی قبول دارم و البته معتقدم تا یه جایی همدلی، از یه جایی به بعد وخه یره جمع کن.

چیزهایی هست که نمی‌دانم.

به اون صدا گوش کن. به صدایی که میگه هوا سرد می‌شه با اینکه الان گرمه. به صدایی که میگه کلید رو بردار با اینکه خونواده خونه‌ن. به صدایی که میگه این کار جزئی رو نکن هرچند به نظر منطقی میاد. به صدایی که میگه این کار ساده رو بکن هرچند بی‌دلیله. به صدایی که میگه این شوخی رو نکن هرچند توی سرت بامزه‌ست. اون صدا صدای شهود توئه. اون صدا از تو بیشتر می‌دونه. به اون صدا گوش کن.

کارفرمام توی جلسه: پست‌های اینستا رو بذار فعلاً تا کارمون راه بیفته.

کارفرمام توی چت: درود بر تو. یک پرسش دارم. آن آگهی که گذاشته بودی در تارنمای جابینجا تا به کی همینگونه در انتظار تاییدیه خواهد ماند؟

خب مرگ.

فقط منم که حس می‌کنم جز چهار فصل اصلی باید یه فصل پنجمی هم می‌بود؟

فهمیدن اینکه یکی داره دروغ می‌گه کار چندان سختی نیست.
دروغ نگیم. احترام خودمونو نیاریم پایین!