زندگی جبر انتخاب‌هاست. انتخاب کن. انتخاب کن. انتخاب کن. انتخاب کن. تو مجبوری انتخاب کنی!

روز عجیبی بود.
دلم خواست بتونم برگردم عقب و برای خود سیزده‌ساله‌م تعریفش کنم. می‌دونم کیف می‌کرد و روزشماری می‌کرد تا به امروزش برسه.

ترکیب برنده فقط ژن پدر و مادرت عزیزم.

"But you don't really care for music. Do you?"

به نظر میرسه زندگی همچنان ادامه داره و ما همچنان زنده‌ایم.

استخر واقعا آرام‌بخشه. دوباره برمی‌گردی توی‌ رحم مادر انگار. دیگه نه قسط نه درس نه کار و مسئولیت. فقط شنا شنا شنا می‌کنیم.

سوگند به روزهایی که عادت می‌کنیم.

منزجرکننده‌ترین حس دنیا حسادته. رفاقت‌ها رو از هم می‌پاشونه. خانواده‌ها رو تلخ می‌کنه. انسان‌ها رو دلشکسته و دلتنگ و مچاله می‌‌کنه.

چوب خیلی خوبه. طرح چوب خیلی خوبه. آقا من اصلا میخوام وسایل خونه‌مون یه جوری باشه انگار انسان‌های اولیه‌ایم!

اگه حس می‌کنی توی‌ یه خانواده‌ی سالم زندگی می‌کنی، بدون مدیون حداقل یک زوج دردمند و شجاع در اجدادت هستی.‌

لذت عجیبی هست در بی‌نیازی.

نمی‌دونم چطوری به کارفرمام بفهمونم آهنگ مادرکوسه مناسب پروژه کودک نیست.

اوضاع خوبه. اوضاع باید خوب باشه. گزینه‌ی دیگه‌ای وجود نداره. قدردان و قدرتمند ادامه می‌دیم.

پلی‌استیشن رو به عنوان کادوی خونه نویی عادی‌سازی کنین.

دلم می‌خواد یه روز کامل بشینم یه گوشه و فکر کنم. بدون حواس‌پرتی. در سکوت مطلق. تنها. فقط فکر کنم. به امروز‌. به فردا‌‌. به وظیفه و قدرت و معنا. درست مثل نوجوون‌ها.

۶:۳۰ صبح می‌بینم جوون ۱۸ ساله داره تپسی کار می‌کنه کیف می‌کنم. کیف می‌کنم. کیف می‌کنم. نسلتون خیلی خفنه خدایی.

آسایش، دشمن آرامشه جانم.

هر رابطه‌ی یه شبه‌ای که تجربه کنی تو رو نسبت به اون جنس بدبین‌تر و ناامید‌تر می‌کنه. به این باور میرسی که عصر نجابت با پدر و مادرت تموم شده و از این جا به بعدش فقط تنهایی و سقوطه.

چند شورشی توی وجودم دارن صداشون رو یکصدا می‌کنن. توی کوچه‌خلوت‌های تاریک ذهن دورهم جمع میشن و حرف‌های جدید می‌زنن. زمزمه‌های یک انقلاب داره به گوش مغزم میرسه. برای سومین بار ده ساله شدیم و نمی‌تونیم به روال گذشته ادامه بدیم.

دل شکسته بدنِ مرد رو میسازه.
متاسفانه عشق چاق‌کننده‌ست.

من ماساژ نمیخوام. من میخوام بخوابم رو آسفالت یه غلتک از روم رد شه.