همه‌مون هنوز همون دبستانی‌های دیروزیم. چشم بزرگسالی رو دور ببینیم باهم حرف می‌زنیم. با هم دوست می‌شیم.

از کسانیکه حلیم رو با شکر میخورن اگه بپرسی "تو گوشت رو با شکر می‌خوری؟" کلا نشنیده می‌گیرن.

من یه شمع‌ام. آرزو کن.

وقتی میگن دردم از یار است و درمان نیز هم، یعنی تو خودت با دستپختت منو چاق کردی و حالا فقط خودت می‌تونی رژیمم رو کنترل کنی زن!

دوتا پا دارین، دوتای دیگه هم قرض بگیرین، دست‌هاتون رو هم بذارین زمین که بشه شیش‌تا، محض اطمینان هرشیش‌تا رو اسکیت بپوشونین و با تمام قدرت و شتاب و سرعتی که بسته به شرایطتون در چهارچوب قوانین فیزیک می‌گنجه از آدم حسود فرار کنین.

از بعضی‌ هم باید پرسید: تو چنین گاو چرایی؟

چته تو؟!
گربه آوردم عصای دستم باشه مثلا!

سوار ماشین زمان شی برگردی پیش خود ده‌ساله‌ت، حرفاتو باور می‌کنه؟

چرا فکر می‌کنی آینده رو بلدی؟
سوپرایزهای زندگی یکی دوتا نیست.
آروم باش. یا می‌شه، یا بهترش می‌شه.

دنیایی که توش سر مامان و باباها کلاه می‌ذاریم دنیای کثیفیه. کاش کثافتش رو برای نسل خودمون نگه می‌داشتیم لااقل. خودمون از پس خودمون برمیایم یه جوری.

بنده هم میخوام کارزار راه بندازم، وسط کار بشینم زار بزنم.

نوعی از نگرانی هم هست که مختص نیروهای جدید مجموعه است. پروسه استخدام بره کوچولوی شاد و شنگول رو می‌بینی و میخوای مثل اون پسر سیاه‌پوسته توی فیلم Get out سرش داد بزنی: بزن بیرون! برو! فرار کن!

شغلی که ازش متنفرم درآمد خوب داره و شغلی که دوستش دارم درآمد بد.
خسته‌م و با دومی دارم حالمو خوب نگه میدارم برای تحمل اولی.

بیاین یه بار برای همیشه دورهم جمع شیم و امضا کنیم که همه‌مون از بازنشدن چاه‌بست توالت ایرانی خصوصا زمانی که مهمان هستیم، می‌ترسیم.

کارزار حذف چاه‌بست از توالت‌های ایرانی.

من واقعا نجابت رو در انسان‌ها دوست دارم.

انگیزه رو فقط برای "شروع" لازم داریم.
بعدش "پیشرفت" خودش به تنهایی انگیزه‌ میاره برای ادامه‌دادن تا رسیدن به "نتیجه".

دعوای بین زمستون‌فن و تابستون‌فن رو نمی‌فهمم. عشق‌ است بوی کولر آبی آخر بهار، عشق است نسیم خنک پاییز آخر تابستون، عشق است بیرون آوردن لباس‌های زمستونی آخر پاییز، عشق است عطر بهار آخر زمستون.

من میان‌فصل فنم.

یه جوری از بیرون صدای توپ و تانک و ترقه و آمبولانس میاد که حس می‌کنم باید لباس مردعنکبوتیم رو بپوشم و تار بزنم خودم رو برسونم بالای برج آرمیتاژ ببینم کی کمک می‌خواد.

بدنت همون چیزی رو می‌سازه که تو بهش می‌دی؛ می‌خواد غذا باشه می‌خواد فکر و خیال.

سما یه دانشجوی مهندسی شیمی سختکوشه که اگه توی هاگوارتز بود هم هافلپافی می‌شد هم عضو تیم کوییدیچ!
انگیزه‌ی نویسنده‌ی این چنل، تازه‌م کرد.