آدمیزاد به تلاش زنده‌ست.

اولین رویارویی ما با فلسفه اپیکور در پنج سالگی و توی مهدکودک اتفاق افتاد: عمر ما کوتاست، چون گل صحراست، پس بیایید شادی کنیم.

رابطه با فرزندت رو اون‌جایی بُردی که توی سی‌سالگیش یاد خاطرات دونفره‌ش با تو بیفته.

کاش می‌شد به خاطر هوای خوب، مرخصی گرفت.

غُر.

آرزوی من برای همه‌ی تد موزبی‌‌های توی خونه اینه که هرچه سریعتر تریسی‌شون از راه برسه.

That masculine urge to tell Anima to go F herself.

امروز چشم‌هام با خارش از حدقه دراومدن و خب این یعنی بهار امروز شروع شده‌، سال نو مبارک.

زندگی سال‌ها و ماه‌ها و هفته‌ها و روزها و حتی ساعت‌ها و دقیقه‌ها نیست. زندگی لحظه‌هاست. لحظه‌هان که طعمشون تا روزها و هفته‌ها و ماه‌ها و سال‌ها می‌مونه توی خاطرات.

از این به بعد دو دستی زمان حال رو می‌چسبم. یه دستم به گذشته‌ای که داره دور می‌شه و یه دستم به آینده‌ای که دوره، از وسط پاره‌م می‌کنه!

از نیازمندی‌های ۱۴۰۴ بگو؟

بی‌نیازی!

حلش می‌کنم.

پیکِ شادی خیلی ساله ممنوعه که.

همه‌مون هنوز همون دبستانی‌های دیروزیم. چشم بزرگسالی رو دور ببینیم باهم حرف می‌زنیم. با هم دوست می‌شیم.

از کسانیکه حلیم رو با شکر میخورن اگه بپرسی "تو گوشت رو با شکر می‌خوری؟" کلا نشنیده می‌گیرن.

من یه شمع‌ام. آرزو کن.

وقتی میگن دردم از یار است و درمان نیز هم، یعنی تو خودت با دستپختت منو چاق کردی و حالا فقط خودت می‌تونی رژیمم رو کنترل کنی زن!

دوتا پا دارین، دوتای دیگه هم قرض بگیرین، دست‌هاتون رو هم بذارین زمین که بشه شیش‌تا، محض اطمینان هرشیش‌تا رو اسکیت بپوشونین و با تمام قدرت و شتاب و سرعتی که بسته به شرایطتون در چهارچوب قوانین فیزیک می‌گنجه از آدم حسود فرار کنین.

از بعضی‌ هم باید پرسید: تو چنین گاو چرایی؟

چته تو؟!
گربه آوردم عصای دستم باشه مثلا!