کاش سخن نگفته بودی که عیب و هنرت‌ نهفته می‌موند!

ویندوزمون یه روز دیگه هم اومد بالا!

ترکیب حرف و عمل باید در کنار هم بیان.
وگرنه حرف باد هواست و عمل، آبِ جوی.

برای جلوزدن از یکی، باید اول بهش برسی!
وای به اون روزی که هدف، خود گذشته‌ت باشه.

آدمیزاد به تلاش زنده‌ست.

اولین رویارویی ما با فلسفه اپیکور در پنج سالگی و توی مهدکودک اتفاق افتاد: عمر ما کوتاست، چون گل صحراست، پس بیایید شادی کنیم.

رابطه با فرزندت رو اون‌جایی بُردی که توی سی‌سالگیش یاد خاطرات دونفره‌ش با تو بیفته.

کاش می‌شد به خاطر هوای خوب، مرخصی گرفت.

غُر.

آرزوی من برای همه‌ی تد موزبی‌‌های توی خونه اینه که هرچه سریعتر تریسی‌شون از راه برسه.

That masculine urge to tell Anima to go F herself.

امروز چشم‌هام با خارش از حدقه دراومدن و خب این یعنی بهار امروز شروع شده‌، سال نو مبارک.

زندگی سال‌ها و ماه‌ها و هفته‌ها و روزها و حتی ساعت‌ها و دقیقه‌ها نیست. زندگی لحظه‌هاست. لحظه‌هان که طعمشون تا روزها و هفته‌ها و ماه‌ها و سال‌ها می‌مونه توی خاطرات.

از این به بعد دو دستی زمان حال رو می‌چسبم. یه دستم به گذشته‌ای که داره دور می‌شه و یه دستم به آینده‌ای که دوره، از وسط پاره‌م می‌کنه!

از نیازمندی‌های ۱۴۰۴ بگو؟

بی‌نیازی!

حلش می‌کنم.

پیکِ شادی خیلی ساله ممنوعه که.

همه‌مون هنوز همون دبستانی‌های دیروزیم. چشم بزرگسالی رو دور ببینیم باهم حرف می‌زنیم. با هم دوست می‌شیم.

از کسانیکه حلیم رو با شکر میخورن اگه بپرسی "تو گوشت رو با شکر می‌خوری؟" کلا نشنیده می‌گیرن.

من یه شمع‌ام. آرزو کن.