۱۴۰۴ اولین سال از دهه‌ی چهارم زندگی منه.
قیافه‌ش یه‌کم تیزه! توی چیزهایی که کنترلشون‌ دست من نیست زیاد بهش خوشبین نیستم. اما،
در مورد چیزهایی که کنترلشون‌ بسته به شرایط بیفته دست من، می‌خوام ۱۰۰م رو بذارم.

امسال می‌خوام یه قدم برای یه مسیر شغلی مستقل بردارم که واقعا و عمیقا بهش علاقه دارم. می‌‌خوام مرزهای ادبیات جهان رو جابه‌جا که نه اما بهشون یه سیخونکی بزنم. می‌خوام یه جاهایی خودم رو سوپرایز کنم با قدرتی که الان ندارم ولی می‌دونم خواهم داشت.

می‌خوام روتین منظم‌تری برای باشگاه و تغذیه داشته باشم و برای آینده تصمیم‌های جدی‌تری بگیرم. یاد گرفتم که برنامه‌ریزی فقط درصدی از زندگیه و باقیش قرارگرفتن در موقعیت و پاسخ صحیح به فرصت‌هاست.
امیدوارم سال دیگه این موقع، همه‌جوره از ورژن ۱۴۰۳‌ی خودم قوی‌تر باشم.

#سال_نو

عزیز صفر تا بیست سالگیت چندتا پلک رو هم گذاشتن بود؟
دو سه تا پلک دیگه تمومه ها...
شل کن.

حس راحت نفس کشیدن بعد مسواک، حس سبک شدن بعد از حموم، حس آرامش بعد مرتب کردن اتاق. واقعا درود بر نظافت و بهداشت.

نظم برای من جوری آرامش‌بخشه که نیروی انتحاری باشم و محل انفجار تمیز باشه آروم می‌گیرم. گرگ وال‌استریت باشم و میزم و دوروبرش تمیز باشه با سقوط سهام کنار میام. عزیزم مرده باشه کمتر زجه می‌زنم. در حد مرگ گرسنه باشم مرتب بودن خونه‌م صبورم می‌کنه. روز کاریم سخت باشه شسته بودن ظرف‌ها آرومم می‌کنه. اضطرابی که بی‌نظمی و شلختگی به جون من میندازه در توان هیچ کارفرمایی نیست!

کاش سخن نگفته بودی که عیب و هنرت‌ نهفته می‌موند!

ویندوزمون یه روز دیگه هم اومد بالا!

ترکیب حرف و عمل باید در کنار هم بیان.
وگرنه حرف باد هواست و عمل، آبِ جوی.

برای جلوزدن از یکی، باید اول بهش برسی!
وای به اون روزی که هدف، خود گذشته‌ت باشه.

آدمیزاد به تلاش زنده‌ست.

اولین رویارویی ما با فلسفه اپیکور در پنج سالگی و توی مهدکودک اتفاق افتاد: عمر ما کوتاست، چون گل صحراست، پس بیایید شادی کنیم.

رابطه با فرزندت رو اون‌جایی بُردی که توی سی‌سالگیش یاد خاطرات دونفره‌ش با تو بیفته.

کاش می‌شد به خاطر هوای خوب، مرخصی گرفت.

غُر.

آرزوی من برای همه‌ی تد موزبی‌‌های توی خونه اینه که هرچه سریعتر تریسی‌شون از راه برسه.

That masculine urge to tell Anima to go F herself.

امروز چشم‌هام با خارش از حدقه دراومدن و خب این یعنی بهار امروز شروع شده‌، سال نو مبارک.

زندگی سال‌ها و ماه‌ها و هفته‌ها و روزها و حتی ساعت‌ها و دقیقه‌ها نیست. زندگی لحظه‌هاست. لحظه‌هان که طعمشون تا روزها و هفته‌ها و ماه‌ها و سال‌ها می‌مونه توی خاطرات.

از این به بعد دو دستی زمان حال رو می‌چسبم. یه دستم به گذشته‌ای که داره دور می‌شه و یه دستم به آینده‌ای که دوره، از وسط پاره‌م می‌کنه!

از نیازمندی‌های ۱۴۰۴ بگو؟

بی‌نیازی!

حلش می‌کنم.