من اگر عجله‌ای برای انجام دادن کارها نداشته باشم می‌تونم بگم زندگی ارزش زیستن داره.

هوا داره می‌شه هوای تی‌شرت و پیراهن چهارخونه و گرفتن دست یار و بازار گل و رنگ زدن تراس و کاشتن بهار!

"بیکار" خنده‌دارترین توهین به آدمیه که داره تمام تلاشش رو... ببین... تمام تلاشش رو می‌کنه‌.

از همکار تصویرگرم یه پاندا، یه آهو و یه اسب خواستم. یکی بشنوه خیال می‌کنه طرف قاچاقچی حیوانه!

کارفرمای ای‌دی‌اچ‌دی Vs. کارمند او‌سی‌دی.
چه شود.

تورم‌سواری بدترین تفریح ایرانی‌هاست.

ایکیگای من قهوه‌ست.
من به خاطر قهوه بیدار می‌شم.

تمیزی خیلی آرامش‌بخشه. بوی خوب. حس خوب.

خداوندا یا من را معلم مکن، یا از تاف‌لاو من کم کن و به قدرت بوجی‌بوجی من بیفزا که ظاهرا نیاز نسل امروزه!

وقتی پوريا شکیبایی حرف می‌زنه، آدم‌ها چشم‌هاشون رو می‌بندن و خسرو شکیبایی رو می‌شنون.

این مملکت با این کارزارها کارش زاره.

بهترین شانس‌های زندگیم اونایی بودن که نیاوردم!

منی که ده ساعت در روز پشت سیستمم:
کارفرمام هر یک ساعت از اون‌سر دنیا:

تصویر والدین پیر و تنها همیشه قلبم رو به درد میاره و به نظرم در کل انسان‌ها در پیری لایق این تنهایی نیستن‌. بگذریم از عذاب‌وجدان تزریقی فرهنگ ایرانی و استثناها و اینکه در واقعیت همه‌ی ما تنها میایم و تنها می‌مونیم و تنها می‌ریم.

اما یه چیزی رو اخیرا دارم می‌فهمم.
آدم‌ها اکثر اوقات دارن نتیجه‌ی کار خودشون رو پس میدن. من اگه توی جوونی با فرزندم بد کنم، پیر شدنم باعث نمی‌شه زخمی که زدم پاک شه. فقط خمیده‌ و ضعیف و قابل‌ترحم می‌شم و شاید امید داشته باشم که به همین خاطر مورد بخشش قرار بگیرم.

خیلی دوست دارم این درد مشترک رو برای همکارام بفرستم ولی متأسفانه خانومن و زشته!

فرق اعتماد به نفس کاذب و واقعی در اونه که اولی رو جار می‌زنن و دومی رو در سکوتشون‌ می‌شنوی.

شما اگه در یک محیط عمومی به یه حیوون اینستاگرام بدی، عقلش نمی‌کشه‌ هندزفری بذاره. چرا؟ چون حیوونه.

سیزیفی درون من هست که هربار نمیشه بهم می‌گه: عیبی نداره. یه بار دیگه.

کاش اون فکری که سالهاست عذابت میده یک‌بار برای همیشه ترکت کنه.

شاید اگه دستت رو دراز کنی بتونی بگیریش.
شاید نباید بشینی و بگی جرئت نمی‌کنم دستم رو دراز کنم.

چی در تنبلی هست که اینقدر حالِ منو به هم می‌زنه؟