پیس‌پیس!
گوش‌ت رو بیار جلو، یه راز: بحران سی‌سالگی فقط مال قبلشه. بعدش هرچیزی که می‌بینی یه فرصت و یه انگیزه‌ست.

به چی غبطه می‌خوری؟
همون رو بکن هدف.

کاری که باید انجام شه،
باید انجام شه.

حالم شبیه حال نگهبانان دیواره. دیشب رو با چشم‌ باز خوابیدم با علم به اینکه صبح لشکر وایت‌واکرها می‌رسن. سرده. تا دندان مسلح و آماده‌ی جنگم.

آدم‌ها پر از زخمن.
نذارینشون توی آب‌نمک!

نمی‌دونستم خشم بیشتر رشد میده یا عشق.
امروز فهمیدم ترکیب این دو.

فکر کنم یکی از معیارهای پذیرش در تیم‌های آموزش دوبلاژ، منوچهر بودن باشه.

پدربزرگی برای نوه‌، دو نان پنجره‌ای خرید.
شیرین بود و ماندگار تا ۲۰ سال بعد.

ازدواج مانع آرزوهاست یا پله‌ش؟
همه‌چیز به یار برمی‌گرده.

نجات‌دهنده خون‌آشامه؟
آخه من تو آینه نمی‌بینمش.

بعضی آدما هم مثل سکه‌ی طلان!
حباب دارن.

منم عاشق زمستونم اما به نظرم واقعا‌ هر فصلی سه ماه بسه براش. دلم لک زده برای بارون و رعد و برق بهار.

آنچه مرا نکشت، ای کاش می‌کُشت.

نه کارمند دولتم نه شاگرد مغازه‌م نه دانش‌آموز و دانشجو، نه اصلا ساعت کاری رسمیم صبحه. ولی یه روز ۵ صبح بیدار نشم زندگیم حداقل سه روز عقب می‌افته.

زمان، شناخت میاره.
شناخت، پذیرش.
و پذیرش، غم‌.

می‌ریم جانِ من.
می‌ریم از این تن.
از تنِ وطن.

دغدغه‌ی دوست‌داشتنی،
مسخره‌ی هر روزِ من!

نمی‌کشنت که!

هر روزی که می‌گذره از این زندگی بیشتر می‌فهمم چقدر من و تو برای هم دُرست بودیم و ما برای دیگران و دیگران برای ما، اشتباه‌.

من اگر عجله‌ای برای انجام دادن کارها نداشته باشم می‌تونم بگم زندگی ارزش زیستن داره.

هوا داره می‌شه هوای تی‌شرت و پیراهن چهارخونه و گرفتن دست یار و بازار گل و رنگ زدن تراس و کاشتن بهار!