بیخیال پسر.
بیخیال.

بذارید یه رازی رو بهتون بگم.
پدر و‌ مادرها هم زندگی خودشون رو دارن!

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را
کین عمر طی نمودیم، در خاورمیانه

یادمه یه روز توی ۲۰ سالگی، یه رفیق دوره‌ای بهم گفت: چرا فکر می‌کنی زندگیت یه کتابه که خودت نوشتی و اول و آخرش رو می‌دونی؟ تو چی می‌دونی توی آینده چی می‌شه؟

ده سال از اون حرف می‌گذره و من امروز توی همون آینده ایستادم. تمام چیزهایی که ننوشته بودم، شد. خوب و بد. راست می‌گفت رفیقمون. خوبه این رو یادم بمونه امروز که دارم به وحشت احتمالی دو سال دیگه فکر می‌کنم.

دستت که پُر باشه، سرت بالاست.

۱۰۰ت رو بذار، می‌شه.
نشد میگی ۱۰۰ گذاشتم و نشد!
نشد خودت رو سرزنش نمی‌کنی لااقل.

پیس‌پیس!
گوش‌ت رو بیار جلو، یه راز: بحران سی‌سالگی فقط مال قبلشه. بعدش هرچیزی که می‌بینی یه فرصت و یه انگیزه‌ست.

به چی غبطه می‌خوری؟
همون رو بکن هدف.

کاری که باید انجام شه،
باید انجام شه.

حالم شبیه حال نگهبانان دیواره. دیشب رو با چشم‌ باز خوابیدم با علم به اینکه صبح لشکر وایت‌واکرها می‌رسن. سرده. تا دندان مسلح و آماده‌ی جنگم.

آدم‌ها پر از زخمن.
نذارینشون توی آب‌نمک!

نمی‌دونستم خشم بیشتر رشد میده یا عشق.
امروز فهمیدم ترکیب این دو.

فکر کنم یکی از معیارهای پذیرش در تیم‌های آموزش دوبلاژ، منوچهر بودن باشه.

پدربزرگی برای نوه‌، دو نان پنجره‌ای خرید.
شیرین بود و ماندگار تا ۲۰ سال بعد.

ازدواج مانع آرزوهاست یا پله‌ش؟
همه‌چیز به یار برمی‌گرده.

نجات‌دهنده خون‌آشامه؟
آخه من تو آینه نمی‌بینمش.

بعضی آدما هم مثل سکه‌ی طلان!
حباب دارن.

منم عاشق زمستونم اما به نظرم واقعا‌ هر فصلی سه ماه بسه براش. دلم لک زده برای بارون و رعد و برق بهار.

آنچه مرا نکشت، ای کاش می‌کُشت.

نه کارمند دولتم نه شاگرد مغازه‌م نه دانش‌آموز و دانشجو، نه اصلا ساعت کاری رسمیم صبحه. ولی یه روز ۵ صبح بیدار نشم زندگیم حداقل سه روز عقب می‌افته.

زمان، شناخت میاره.
شناخت، پذیرش.
و پذیرش، غم‌.