در زندگی لحظاتی هست که غم از گلوی ما دست می‌کشه و فرصت تنفس داریم. این لحظه‌ها رو یادمون بمونه. نه برای اینکه در آینده با خاطراتشون باز خودمون رو خفه کنیم. برای اینکه یادمون بمونه زندگی اگه پایین داره، بالا هم داره و باز اون آرامش و شادی تجربه میشه یه روز.

من تلاش می‌کنم، پس هستم.

یکم که حرف می‌زنم از صدای خودم خسته میشم.

نیاز دارم پسر ۴ ساله‌ی ایلان ماسک باشم. به ترامپ بگم "می‌تونستی دهنت رو ببندی!"

کسب درآمد دلاری یه داستانه،
برداشت درآمد دلاری یه داستان دیگه‌ست!

بیا درباره‌ش اضافه‌کاری کنیم.

اسفنده و بوی بهار رو از صدای بچه‌‌های محل‌ که اومدن بیرون فوتبال بازی کنن، می‌شه حس کرد.

عطر بهار ۱۳۸۶ رو برام داره این آهنگ.

بیخیال پسر.
بیخیال.

بذارید یه رازی رو بهتون بگم.
پدر و‌ مادرها هم زندگی خودشون رو دارن!

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را
کین عمر طی نمودیم، در خاورمیانه

یادمه یه روز توی ۲۰ سالگی، یه رفیق دوره‌ای بهم گفت: چرا فکر می‌کنی زندگیت یه کتابه که خودت نوشتی و اول و آخرش رو می‌دونی؟ تو چی می‌دونی توی آینده چی می‌شه؟

ده سال از اون حرف می‌گذره و من امروز توی همون آینده ایستادم. تمام چیزهایی که ننوشته بودم، شد. خوب و بد. راست می‌گفت رفیقمون. خوبه این رو یادم بمونه امروز که دارم به وحشت احتمالی دو سال دیگه فکر می‌کنم.

دستت که پُر باشه، سرت بالاست.

۱۰۰ت رو بذار، می‌شه.
نشد میگی ۱۰۰ گذاشتم و نشد!
نشد خودت رو سرزنش نمی‌کنی لااقل.

پیس‌پیس!
گوش‌ت رو بیار جلو، یه راز: بحران سی‌سالگی فقط مال قبلشه. بعدش هرچیزی که می‌بینی یه فرصت و یه انگیزه‌ست.

به چی غبطه می‌خوری؟
همون رو بکن هدف.

کاری که باید انجام شه،
باید انجام شه.

حالم شبیه حال نگهبانان دیواره. دیشب رو با چشم‌ باز خوابیدم با علم به اینکه صبح لشکر وایت‌واکرها می‌رسن. سرده. تا دندان مسلح و آماده‌ی جنگم.

آدم‌ها پر از زخمن.
نذارینشون توی آب‌نمک!

نمی‌دونستم خشم بیشتر رشد میده یا عشق.
امروز فهمیدم ترکیب این دو.

فکر کنم یکی از معیارهای پذیرش در تیم‌های آموزش دوبلاژ، منوچهر بودن باشه.