زود بخواب، مثل مرغ.

از قلعه حیوانات نوشتم. می‌دونم که این کتاب رو بلدین. حتی اگه نخونده باشینش.

"کارِ دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسد.
ناله کنم بگویدم... دم مزن و بیان مکن!"
#مولانا

بدونین قدر همو. جنگه اون بیرون. یادتون نره دهنتون سرویس شد تا "من" شد "ما".

بیکار نشین.
بیکاری استراحت نیست.
فکره. خیاله. غم و غصه و قیمت دلاره.

من اگه سنجاب بودم قول می‌دادم کل سال آذوقه جمع کنم برای زمستون که بشینیم دوتایی کنار هم فیلم و کتاب و خواب و آجیل.
ولی من ایرانی‌ام و آخر خط که می‌رسم، خط رو درازش می‌کنن.

من یه جوری عاشق بارونم که گربه هم بودم زیرش دوش می‌گرفتم.

یادت باشه ازدواج باید فشار رو نصف کنه، نه دوبرابر.

در زندگی لحظاتی هست که غم از گلوی ما دست می‌کشه و فرصت تنفس داریم. این لحظه‌ها رو یادمون بمونه. نه برای اینکه در آینده با خاطراتشون باز خودمون رو خفه کنیم. برای اینکه یادمون بمونه زندگی اگه پایین داره، بالا هم داره و باز اون آرامش و شادی تجربه میشه یه روز.

من تلاش می‌کنم، پس هستم.

یکم که حرف می‌زنم از صدای خودم خسته میشم.

نیاز دارم پسر ۴ ساله‌ی ایلان ماسک باشم. به ترامپ بگم "می‌تونستی دهنت رو ببندی!"

کسب درآمد دلاری یه داستانه،
برداشت درآمد دلاری یه داستان دیگه‌ست!

بیا درباره‌ش اضافه‌کاری کنیم.

اسفنده و بوی بهار رو از صدای بچه‌‌های محل‌ که اومدن بیرون فوتبال بازی کنن، می‌شه حس کرد.

عطر بهار ۱۳۸۶ رو برام داره این آهنگ.

بیخیال پسر.
بیخیال.

بذارید یه رازی رو بهتون بگم.
پدر و‌ مادرها هم زندگی خودشون رو دارن!

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را
کین عمر طی نمودیم، در خاورمیانه

یادمه یه روز توی ۲۰ سالگی، یه رفیق دوره‌ای بهم گفت: چرا فکر می‌کنی زندگیت یه کتابه که خودت نوشتی و اول و آخرش رو می‌دونی؟ تو چی می‌دونی توی آینده چی می‌شه؟

ده سال از اون حرف می‌گذره و من امروز توی همون آینده ایستادم. تمام چیزهایی که ننوشته بودم، شد. خوب و بد. راست می‌گفت رفیقمون. خوبه این رو یادم بمونه امروز که دارم به وحشت احتمالی دو سال دیگه فکر می‌کنم.

دستت که پُر باشه، سرت بالاست.