کم‌کم‌ جلو می‌رم. خسته که می‌شم استراحت می‌کنم. کار رو عوض می‌کنم و بعدا برمیگردم سر وقتش. هربار گذرم به اشپزخونه بیفته دو سه تایی لیوان می‌شورم که کار سبک شه. آخر شب می‌بینم همه‌ی کارهام انجام شده. آخر هفته می‌بینم مقاله‌ رو خیلی زیاد جلو رفتم. آخر ماه می‌بینم درصد عضله‌‌ها نسبت به دفعه‌ی قبل مطلوب‌تره.

من سوپرمن نیستم.
فقط به لطف تراپی تا حد زیادی از شر کمال‌گرایی خلاص شدم!

آروم باش، مثل حلزون.

خونسرد باش، مثل مار‌.

ورزش کن، مثل کانگورو.

ساکت باش، مثل ماهی.

بدو، مثل سگ‌.

سری تو سرها در بیار، مثل زرافه.

استراحت کن، مثل کوآلا.

نجیب باش، مثل اسب.

زود بخواب، مثل مرغ.

از قلعه حیوانات نوشتم. می‌دونم که این کتاب رو بلدین. حتی اگه نخونده باشینش.

"کارِ دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسد.
ناله کنم بگویدم... دم مزن و بیان مکن!"
#مولانا

بدونین قدر همو. جنگه اون بیرون. یادتون نره دهنتون سرویس شد تا "من" شد "ما".

بیکار نشین.
بیکاری استراحت نیست.
فکره. خیاله. غم و غصه و قیمت دلاره.

من اگه سنجاب بودم قول می‌دادم کل سال آذوقه جمع کنم برای زمستون که بشینیم دوتایی کنار هم فیلم و کتاب و خواب و آجیل.
ولی من ایرانی‌ام و آخر خط که می‌رسم، خط رو درازش می‌کنن.

من یه جوری عاشق بارونم که گربه هم بودم زیرش دوش می‌گرفتم.

یادت باشه ازدواج باید فشار رو نصف کنه، نه دوبرابر.

در زندگی لحظاتی هست که غم از گلوی ما دست می‌کشه و فرصت تنفس داریم. این لحظه‌ها رو یادمون بمونه. نه برای اینکه در آینده با خاطراتشون باز خودمون رو خفه کنیم. برای اینکه یادمون بمونه زندگی اگه پایین داره، بالا هم داره و باز اون آرامش و شادی تجربه میشه یه روز.

من تلاش می‌کنم، پس هستم.

یکم که حرف می‌زنم از صدای خودم خسته میشم.

نیاز دارم پسر ۴ ساله‌ی ایلان ماسک باشم. به ترامپ بگم "می‌تونستی دهنت رو ببندی!"