دلم می‌خواد خونه‌ چوبی باشه‌.
ولی آخه شما آتیشی!

هوای بارونی توی خراسان بیشتر شبیه یه جایزه‌ست که اگه‌ بیست‌وپنج‌تا بیست پشت سر هم بگیری خدا بهت میده.

مهدکودکی که بودیم، رنگ‌ها پررنگ‌تر نبودن؟

از یالوم "خیره به خورشید نگریستن" رو خوندم فقط چون برای من ترسناکترین کتابش بود. دو روزه "مامان و معنای زندگی" رو به عنوان دومین کتاب ترسناکش شروع کردم. کتاب قبلی واقعا برام مفید بود. امیدوارم این یکی هم یه ذره ببرتم‌ جلو.

من تقویم خریدن رو خیلی دوست دارم.
سررسید خریدن رو حتی بیشتر.

"من با صفر یه کاری کردم، مطمئنم، خیلی‌ها با صدتا صد نکردن!"

کم‌کم‌ جلو می‌رم. خسته که می‌شم استراحت می‌کنم. کار رو عوض می‌کنم و بعدا برمیگردم سر وقتش. هربار گذرم به اشپزخونه بیفته دو سه تایی لیوان می‌شورم که کار سبک شه. آخر شب می‌بینم همه‌ی کارهام انجام شده. آخر هفته می‌بینم مقاله‌ رو خیلی زیاد جلو رفتم. آخر ماه می‌بینم درصد عضله‌‌ها نسبت به دفعه‌ی قبل مطلوب‌تره.

من سوپرمن نیستم.
فقط به لطف تراپی تا حد زیادی از شر کمال‌گرایی خلاص شدم!

آروم باش، مثل حلزون.

خونسرد باش، مثل مار‌.

ورزش کن، مثل کانگورو.

ساکت باش، مثل ماهی.

بدو، مثل سگ‌.

سری تو سرها در بیار، مثل زرافه.

استراحت کن، مثل کوآلا.

نجیب باش، مثل اسب.

زود بخواب، مثل مرغ.

از قلعه حیوانات نوشتم. می‌دونم که این کتاب رو بلدین. حتی اگه نخونده باشینش.

"کارِ دلم به جان رسد، کارد به استخوان رسد.
ناله کنم بگویدم... دم مزن و بیان مکن!"
#مولانا

بدونین قدر همو. جنگه اون بیرون. یادتون نره دهنتون سرویس شد تا "من" شد "ما".

بیکار نشین.
بیکاری استراحت نیست.
فکره. خیاله. غم و غصه و قیمت دلاره.

من اگه سنجاب بودم قول می‌دادم کل سال آذوقه جمع کنم برای زمستون که بشینیم دوتایی کنار هم فیلم و کتاب و خواب و آجیل.
ولی من ایرانی‌ام و آخر خط که می‌رسم، خط رو درازش می‌کنن.