کنار هرکی هم نشستیم گفت اینا سال دیگه این موقع نیستن ولی نگفت چطوری.

همونجایی که‌ کسی ازت پرسید "باز" چی شده؟ بدون هیچ اعتبار و احترامی برای غم و خشمت نذاشتی بمونه. مخاطب "باز"ها نباش.
از "باز"ها فرار کن.

کاش گربه‌ای بودیم در استانبول.

اول از سرش بازت کرد، بعد از پا انداختت، بعد از چشمت افتاد و آخرش از دستت داد.
این بود حکایت دل دادن و دل گرفتنت.

ده، بی، سی، چِل، پنجا، شصت، هفتاد، هشتاد، نود، صد. وقتی رسید به صدتا... دلار می‌شه سیصدتا.

برو بالا دلار. برو برس تا خدا. شاید تسویه شد حساب این دوتا دونه سیب دردسرساز.

نه همدردی می‌خوام، نه همدلی. یکی بیاد تمومم‌ کنه‌. من اون تکه میوه‌ی آخر رانی، من اون قطره‌های آخر سرم، من ته جوهر خودکارم. تموم نمی‌شم چون ناتوانم، دورم نمی‌ندازن چون حیفم.

فکر نکن، حس نکن، فقط ادامه بده!

خنده‌داره نه؟
دلم تنگ شده واسه دلار ۲۰ هزارتم!

من الان حس و حالم مثل پیمان معادی توی فیلم برادران لیلا هست، از ناباوری و استرسِ قیمتا نزدیکه بالا بیارم.

نجات‌دهنده جاش رو با شرقی غمگین عوض کرد.

دوره‌های زمانی متفاوت توی زندگی عطرهای متفاوتی دارن که باید با بینیِ دل حسش کرد. عطری که با چند سال تاخیر میرسه. بوی امروز رو سه سال دیگه حس می‌کنم. بوی دورانی رو که من و تو توی این شهر، اینطوری می‌دویدیم.

با نقد کتاب کتابخانه‌ی نیمه‌شب به دیجی‌مگ برگشتم. مثل همیشه، خوشحال می‌شم کامنت‌هاتون رو بخونم و حتماً جواب می‌دم.

عرق نعناع خیلی مامانه.

کاش امروز پنجشنبه بود که فردا جمعه باشه.

تو فقط زمانی شجاع هستی که بترسی.
وگرنه شجاعت معنایی نداره.

من فقط با برنامه‌م تیک می‌زنم!

اینایی که می‌گن "آدم‌ها هيچوقت تغییر نمی‌کنن" یه مشکل بزرگ دارن. اون هم اینه که دنبال تغییردادن بقیه‌ن. شما روی خودت کار کن، بعد می‌بینی که هم تو و هم آدم‌ها تغییر می‌کنین. خوب هم تغییر می‌کنین.

ولن چه تاینی؟

مامان و بابات می‌دونن چقدر قوی بودی؟