مرا به خیر تو امید نیست.
می‌شه شر مرسانی؟

با من از پاترهد بودن حرف نزنین. من اول همه‌ی دفترهای صدبرگ دبستانم به تام ریدل سلام می‌دادم.

پنگول خیلی کلمه‌ی بامزه‌ایه.
پنگول. پنگول. پنگول.

نجات‌دهنده غرق شد.

هیچی به اندازه‌ی سفارشی نوشتن جوهر قلم یه نویسنده رو خشک نمی‌کنه.

من چاره‌ای نداشتم جز عوض شدن.
من داشتم درد می‌کشیدم.

بهم ظلم شده. ولی چون ظالم رو نمی‌تونم پیدا کنم و یقه‌ش رو بگیرم، به خودم گیر میدم که تو توی طرحواره قربانی گیر کردی و ظالمی وجود نداره. همینه که هست.

پاشو. پاشو که مستان سلامت می‌کنند.

سه روز گوشیم رو نزدم شارژ و ۷۰ درصده الان. سه روز از گوشیم استفاده نکردم. سه روز زندگی کردم.

کنار هرکی هم نشستیم گفت اینا سال دیگه این موقع نیستن ولی نگفت چطوری.

همونجایی که‌ کسی ازت پرسید "باز" چی شده؟ بدون هیچ اعتبار و احترامی برای غم و خشمت نذاشتی بمونه. مخاطب "باز"ها نباش.
از "باز"ها فرار کن.

کاش گربه‌ای بودیم در استانبول.

اول از سرش بازت کرد، بعد از پا انداختت، بعد از چشمت افتاد و آخرش از دستت داد.
این بود حکایت دل دادن و دل گرفتنت.

ده، بی، سی، چِل، پنجا، شصت، هفتاد، هشتاد، نود، صد. وقتی رسید به صدتا... دلار می‌شه سیصدتا.

برو بالا دلار. برو برس تا خدا. شاید تسویه شد حساب این دوتا دونه سیب دردسرساز.

نه همدردی می‌خوام، نه همدلی. یکی بیاد تمومم‌ کنه‌. من اون تکه میوه‌ی آخر رانی، من اون قطره‌های آخر سرم، من ته جوهر خودکارم. تموم نمی‌شم چون ناتوانم، دورم نمی‌ندازن چون حیفم.

فکر نکن، حس نکن، فقط ادامه بده!

خنده‌داره نه؟
دلم تنگ شده واسه دلار ۲۰ هزارتم!

من الان حس و حالم مثل پیمان معادی توی فیلم برادران لیلا هست، از ناباوری و استرسِ قیمتا نزدیکه بالا بیارم.