اون زمونه و این زمونه نداره آقای ویگن، زن زیبا بوَد بَلا!

این شهر بدون من زنده موند. بزرگ شد. رنگی شد. کتاب‌فروشی و کافه و سینما و تئاتر و اتاق‌فرار آورد و دامپزشکی. دامپزشکی. من سی‌ساله، صبح سیزدهم دی ماه رو تنها توی یه کافه‌ی دنج با کیک و قهوه جشن گرفتم. اما شبح کودکیم رو می‌بینم که صورت بی‌چین یخ‌زده‌ش غرق در اشکه و با گربه‌ی نیمه‌جونش تو بغل، خیابون‌هاي خاکستری این شهر رو می‌دوئه‌.
شهر زنده موند. گربه مرد.
من مردم.
من، مَردم.

رفقا لطفا به هرچیزی که اعتقاد دارید از دعا گرفته تا انرژی و جادو جمبل و لشکرکشی، بفرستینش‌ واسه عزیزی از ما که چشم‌هاش رو دوباره باز کنه.

کتاب‌خوندن مثل مسافرت کردنه؛ باید از مسیر لذت ببری.

من از "رفتن" بدم میاد.
از ذات عمل "رفتن" بدم میاد.
کاش می‌شد موند و همه رو کنار هم داشت.

من و تو یه روزی دوباره برادر می‌شیم.
روزی که خدایان منو تبدیل به خرس کنن و من به یه خرس دیگه بگم داداش.

یه دردهای روانی‌ای هست که تا ابد مردونه‌ست و یه دردهای روانی‌ای هم تا ابد زنونه‌ست و هر کسی از هر جنسی جز این ادعا کنه احتمالا هیچکدومشون رو تا حالا نکشیده.

عزیزترین آدم‌های زندگیم، لحظه‌ای که حس کنم با خونواده‌م شوخی کردن، از چشمم میفتن. همین که من حتی به اشتباه «حس کنم» که اون‌ها فقط «شوخی» کردن.

می‌دونستین غلامحسین ساعدی هم یه دی‌ماهی مغرور بوده؟!

می‌دونستین غلامحسین ساعدی رفته به جناب خمینی بگه "دایی ما هستیما!" اما بعد فهمیده همون بهتر که نباشه و جمع کنه بره فرانسه؟!

می‌دونستین اگه پاریس زندگی می‌کنین می‌تونین برین قطعه ۸۵ گورستان پر لاشز، سر خاک غلامحسین ساعدی فاتحه بخونین؟!

‏بهشت جایی است که بیش‌تر از هر جای دیگری کتاب دارد. و جایی است که بیش‌تر از هر جای دیگری، فراغت داری برای خواندنِ کتاب.

افسانه نیست.
فراموش‌کردن کینه واقعاً از بار سنگین روی دوش‌‌ انسان کم می‌کنه.

سپ‌تراپ واسه همه کاناله واسه تو آغوش!

ما از کسی متنفر می‌شیم که دوستش داریم.

راستی،
من رو توی دیجی‌مگ هم می‌تونید بخونید.
کتاب معرفی و نقد می‌کنیم و این داستان‌ها.

می‌دونستین غلامحسین ساعدی لقب گوهرمراد رو از روی یه گور برداشته؟!

می‌دونستین من اینا رو می‌گم چون برای مجله‌ی دیجی‌کالا از غلامحسین ساعدی نوشتم؟!

دلم می‌خواد تبرم رو تیز کنم ولی پول ندارم.

گربه‌ها و کفشدوزک‌ها از انیمه‌ها اومدن بیرون.