ببین راستش تو برای من مثل مایه‌ی کیکی.

ازجنگ‌های ذهنیم با کارفرما، رئیس و هر کس ناکس، خستم.

از عزیزانتون بت نسازین.
سنگ بودن فشار داره براشون و اونا آدمن. می‌شکنن. شکستنی که هم برای شما درد داره هم برای خودشون.

ترس از دست دادن فقط زمانی تموم می‌شه که از دست بدی.

همین الان بنویسش‌ روی کاغذ اون هدف لامصبو.

امروز سطح اضطرابم خیلی بالاست و اگه توی ژاپن بودیم از تکون خوردن پام برق تولید می‌کردن.

با همه‌ی این‌ها، زندگی خیلی باحاله.

می‌خوام بدست بیارم تا درنهایت ببخشم.

بیار گوش‌ت رو یه رازی بهت بگم:
تا نبخشی به دست نمیاری.

زنم پیام داده کارت تموم شد آنلاین شو کالاف بزنیم.
به بچه‌های آینده‌م حسودیم می‌شه.
پدسگ‌های خوش‌شانس.

من نمی‌فهمم چرا مایه‌ی کیک قوت غالب انسان‌ها نیست.

من امروز مجبور بودم توی نیم‌ساعت سه‌تا داستان کوتاه بنویسم و تصویرگرمون هم مجبور بود توی همین تایم ده تا هیولای مینیمال بکشه.
همه‌چیز رو توی دانشکده‌ی ادبیات و هنر یادتون نمیدن. پاره شدیم.

مسیر زندگی پول در دنیای حیواناته.
از زیر پای فیل و دهان شیر به ... گاو.

بگذریم.
تارگت امروز چیه؟

عجیب نیست که همه‌جا حرف از خرید طلا و بیرون کشیدن و وارد نکردن (!) سرمایه به ارز دیجیتاله؟

زن و شوهر جوونی رو دیدم که روبه‌روی بخش قصابی هایپرمارکت ایستاده بودن‌. مرد قیمت گوشت گوساله رو پرسید. نگاه زن به گوشت بود. نگاه مرد به قصاب. مرد قیمت گوشت گوسفند رو پرسید. نگاه زن به مرد بود. نگاه مرد به زمین.
مرغ خریدند.

راست می‌گفتی‌.
بنی‌آدم، بنی عادته.

عطسه، آب زلال خنک، رفیق، بارون و برف و خواب خیلی لذت‌بخشن. مطمئنید حرام نیستن؟

اون زمونه و این زمونه نداره آقای ویگن، زن زیبا بوَد بَلا!

این شهر بدون من زنده موند. بزرگ شد. رنگی شد. کتاب‌فروشی و کافه و سینما و تئاتر و اتاق‌فرار آورد و دامپزشکی. دامپزشکی. من سی‌ساله، صبح سیزدهم دی ماه رو تنها توی یه کافه‌ی دنج با کیک و قهوه جشن گرفتم. اما شبح کودکیم رو می‌بینم که صورت بی‌چین یخ‌زده‌ش غرق در اشکه و با گربه‌ی نیمه‌جونش تو بغل، خیابون‌هاي خاکستری این شهر رو می‌دوئه‌.
شهر زنده موند. گربه مرد.
من مردم.
من، مَردم.