یه وقت یادت نره زنده‌ای!

تلاش‌کردن جواب می‌ده.
شاید نه دقیقا همونقدر که توی فیلم‌ها می‌گن، ولی واقع‌گرایانه، جواب می‌ده.

داداش مسافر اینجا داره یخ می‌زنه تو وسط اتوبان دریفت‌ می‌کشی؟!

احساسی بی‌مصرف‌تر از نگرانی نمیشناسم.
چرا داریمش نمی‌فهمم. چه دردی دوا می‌کنه؟

مادر حرمت داره. وجود مادر حرمت داره. مهم نیست چه کالبدی از چه جنسی داشته باشه.

همه‌چی به همه‌چی ربط داره و در عین حال هیچ ربطی به تو نداره. تو یه واسطه‌ای. یه کاتالیزور. یه قطعه‌ی رابط. تو نباشی یه مهره دیگه جات رو می‌گیره. این رسم کائناته و هیچ عیبی نداره.

آقای شمس لنگرودی می‌فرماد دست‌های نجیب و راه‌های عجیب و کلیدهای غریبی در راه است و in شمس لنگرودی we trust.

این همه بازی خوب، این همه کتاب خوب، آب، گربه، عشق و رفیق و خانواده، فیلم و انیمه‌ی خوب، غذای خوشمزه، ورزش، درآمد، حس خوب رسیدن به هدف.
حتی یکی از این‌ها رو هم داشته باشم‌ یعنی زندگی خوبه. زندگی با همه‌ی سختی‌هاش خوبه و ارزششو داره.

دیدی گفتم زندگی مجموعه‌ای از «کی فکرشو می‌کرد؟»هاست؟

جمعه خود را چگونه می‌گذرانید؟

گاهی نباید به خوب و بد راه فکر کرد.
به خود راه. به خود خودش.

عضلات هم‌باشگاهی هفتادساله‌م رو می‌بینم کیف می‌کنم!

من به اینستا برگشتم ولی اینستا به من برنگشت.

دیگران نقش خودشون رو درست بازی نمی‌کنن و تو عذاب‌وجدان می‌گیری. عجیبه‌. نه؟

فکر می‌کنیم کتاب خوندیم و تراپی رفتیم و معنا ساختیم و زخممون رو می‌شناسیم و باهاش رفیقیم و ازش حرف می‌زنیم.
اما اصل زخم همون لحظه‌ایه که در موردش حرف نمی‌زنی. نه توی اون لحظه و نه تا آخر عمرت.

هر روز یه فرصت تازه‌ست برای خوشحال کردن تو.

امشب نگهبان دیوارم انگار.
شام و شراب رو با یاران موافق خوردم:
ران مرغابی و خوراک سیب‌زمینی با دورچین سبزیجات کوهی و توت‌های وحشی و نان گرم به همراه کهنه‌شراب رسیده از تاکستان‌های پایتخت تابستانی.
می‌دونم که فردا نایت‌کینگ و مردمان مرده‌ش سر می‌رسن و شیپورها به صدا درمیان و جنگ آغاز می‌شه و من از نو، شمشیر می‌کشم.
امشب اما پلک‌هام سنگین‌ترند از ترس و دلهره‌ی فردا.
زندگی شاید همینه.
خواب‌ گرم بین دو جنگ.

خانواده نهادیه‌ که از دور مقدسه و از نزدیک، بستگی داره.

زندگی بی‌منطق و عجیبه و پر از سوپرایز.

ذات انسان در برابر قدرت ضعیفه. مهم نیست کی هستی و توی کدوم قرنی و طرف مقابلت کیه. تو اگه کارفرما باشی و اون کارمند، تو اربابی و اون برده.

سیستم هنوز سیستم برده‌داریه. به برده‌ها غذا و جای خواب داده می‌شد. به کارمند دستمزد داده می‌شه تا غذا و جای خواب رو تهیه کنه که خب اون هم با این قیمت‌های ایران اگه هنوز سیستم فئودالی بود به نظرم به‌ صرفه‌تر بود.