به زن نباید فشار آورد.
زن رو باید فشار داد!

با کله‌ی خراب می‌رسی بهش، دو کلوم گپ می‌زنی یه قهوه می‌خوری زنده می‌شی.
چیه این رفیق.

منم قهوه میخوام خـُـب!

بگردوم. سانس بعدی با خودت.

غم و خستگی نیاز به تخلیه داره.
هرکی یه جور تخلیه‌ش می‌کنه.
اما انرژی صبح فردای اون شب، شبیه به نعشگیِ آرامش یک مسکن قوی بعد از یه درد لامصبه.
حالا پاشو چون بخوای نخوای زنده‌ای و آدم زنده راه می‌ره.

من اصلا اشتباهم همونجا بود که دوست داشتم با دوست تو که دوست داشت با دوست من دوست بشه دوست بشم.

تنهاییِ اگزیستانسیال همونه که بلکفیلد می‌گه
thousand people yell,
They're shouting my name,
But I wanna die in this moment,
I wanna die.

گاهی حس می‌کنم کارفرمام من رو استخدام کرده که فقط باهام درددل کنه.

یک روز تمام وبکم نداشتم چون سامر روی دکمه F8 کیبورد راه رفته بود.

لذت یعنی آب زلال. یعنی نون و پنیر و گوجه‌ی تازه‌ توی هوای آزاد. یعنی کباب کوبیده. لذت یعنی تونستن.

یه وقت یادت نره زنده‌ای!

تلاش‌کردن جواب می‌ده.
شاید نه دقیقا همونقدر که توی فیلم‌ها می‌گن، ولی واقع‌گرایانه، جواب می‌ده.

داداش مسافر اینجا داره یخ می‌زنه تو وسط اتوبان دریفت‌ می‌کشی؟!

احساسی بی‌مصرف‌تر از نگرانی نمیشناسم.
چرا داریمش نمی‌فهمم. چه دردی دوا می‌کنه؟

مادر حرمت داره. وجود مادر حرمت داره. مهم نیست چه کالبدی از چه جنسی داشته باشه.

همه‌چی به همه‌چی ربط داره و در عین حال هیچ ربطی به تو نداره. تو یه واسطه‌ای. یه کاتالیزور. یه قطعه‌ی رابط. تو نباشی یه مهره دیگه جات رو می‌گیره. این رسم کائناته و هیچ عیبی نداره.

آقای شمس لنگرودی می‌فرماد دست‌های نجیب و راه‌های عجیب و کلیدهای غریبی در راه است و in شمس لنگرودی we trust.

این همه بازی خوب، این همه کتاب خوب، آب، گربه، عشق و رفیق و خانواده، فیلم و انیمه‌ی خوب، غذای خوشمزه، ورزش، درآمد، حس خوب رسیدن به هدف.
حتی یکی از این‌ها رو هم داشته باشم‌ یعنی زندگی خوبه. زندگی با همه‌ی سختی‌هاش خوبه و ارزششو داره.

دیدی گفتم زندگی مجموعه‌ای از «کی فکرشو می‌کرد؟»هاست؟

جمعه خود را چگونه می‌گذرانید؟

گاهی نباید به خوب و بد راه فکر کرد.
به خود راه. به خود خودش.