+ گر تو نمی‌پسندی، تغییر ده قضا را!
- خب پس بده گوشی رو من برم اسنپ‌فود.

گاهی هم همه‌چی داری الا برنامه‌ریزی.
واسه همین فکر می‌کنی هیچی نداری.

زندگی واقعاً عجیبه.
توی اوج روزمرگی، صبح بیدار می‌شی نمی‌دونی شب کجایی.

بالاتر از سیاهی که رنگی نیست.
اون هم بهت میاد!

اگه جادو واقعا وجود داشته باشه چی؟

من فقط راه جلو رو می‌بینم.
شما اگه راهی برای برگشتن به پنج‌سالگی پیدا کردی به من هم نشون بده چون کامیون قرمزم رو اون‌جا جا گذاشتم.

زنم پیام داده «من برای شب یلدا پشمک، مرغ و شامپو خریدم.» چه آیین و مناسکی در انتظارمه نمی‌دونم.

+ فردا نه باشگاه برو نه سر کار. منم دیگه نمیرم دانشگاه. تا ابد بمونیم خونه.
- بعدش هم از گشنگی بمیریم.
+ اسنپ‌فود رو واسه چی گذاشتن؟
- پولش رو از کجا بیاریم؟
+ از کارفرمات اخاذی می‌کنیم.
- با چی؟
+ با پسورد اکانت فری‌پیکش.

تا حالا به این فکر کردی که شاید جدی‌جدی برای رسیدن به اون آرزو و اون رویا و اون هدف دیر نشده و تو فقط تنبلی؟

چه دراگ قدرتمندیه این «بی‌نیازی»!

واینستا عقب و بگو بلد نیستم.
وارد شو و یاد بگیر!

گاهی باید عقب بکشی و بذاری آدم‌ها توی غم خودشون غرق شن.
حرف‌هات، امیدهات، قدرتت و خنده‌هات رو برای خودت نگه دار.

هنوز نمی‌دونم خشم انگیزه‌ی قوی‌تریه یا عشق.

من بارونِ بر گرگ باریده‌ام.

اگه ما زودتر از کسانی که از مرگشون می‌ترسیم بمیریم، چی؟

کلاهم رو پیدا نکردم و توی یخبندون زدم بیرون. راه که می‌رم حس می‌کنم الانه‌ گوش‌هام بیفتن!

زندگی «کاروانسرا»ست.
سرد اما داغ.
شب اما نورانی.
خلوت اما پرهیاهو.
بر باد رفتن کاغذهای یک مرد. لغزیدن بند لباس یک زن روی شانه‌. لبخند. باد. فراموشی. تعظیم بی تشویق. نمایشی بی تماشاگر.
میکروفون افتاد، بگیر و بخند و باز بخوان.

بیت‌کوین زنجیر پاره کرده!

«داشتیم باهم از عشق می‌گفتیم
که‌ گفتن دلار رفته بالاتر...»

مدیریت بحران، فقط بغل.

من به جامعه اعتماد دارم،
به تو اعتماد ندارم!