در واقع موو آن کردن درباره‌‌ی فراموش کردنه اون آدم نیست،راجع به یاد آوردن کسیه که قبل از اون بودی.

یه نفس عمیق بکش، آرامشت رو حفظ کن، یادت بیار گذشته وجود نداره و سرزنش‌کردن خودت بی‌معناست.
حالا هرکاری که الان از دستت برمیاد، انجام بده.

اسفناج خیلی خوبه آقا.
من هر غذایی رو که توش اسفناج باشه می‌پسندم.

از هرچه بگذریم سخن بادام‌زمینی روکش‌دار خوش‌تر است.

انگار موج باحال بودنِ سیگار و مواد و مهمونی و الکل بیش از حد، داره کم‌کم جای خودش رو میده به بچه باحال‌هایی که ورزش و سالم‌خوری و رشد مالی و فردی رو اولویت خودشون قرار میدن.

توی دنیایی که به قول مدیری دیگه به درد نمی‌خوره، این یه کورسوی امیده.
یه دست‌مریزاد به دهه هشتادی‌ها و حتی نَودی‌ها.

باریکلا.

با لشکر غم نمی‌جنگم آقای عظیمی.
وایستادم جلوش و نگاهش می‌کنم.
نه می‌جنگم، نه می‌برم، نه می‌بازم.

شاید زمانش رسیده که ببخشمت.

چیه این درنده‌ای که توی جگر من به گذشته چنگ می‌زنه مدام؟

تغییر چیز عجیبیه.
از بیرون ترسناکه و از درون، درخشان و خوش‌طعم.

با چیزهایی که کنترلی روشون نداری بجنگی،
بازنده‌ میای بیرون. باهاشون کنار بیای، برنده‌ای.

فاصله بین غم و شادی توی این دنیا، گاهی فقط چند ثانیه است. چند ثانیه‌ای که تو از اعتماد و امنیت و آرامش می‌رسی به غربت و تنهایی و خشم.

به مادربزرگ سلام برسانید و بگویید عیبی ندارد.

من اگر ماشین بودم واسه راه افتادنم باید چند لیتر خشم می‌زدن.

غربت، سنگین‌ترین درد دنیاست.
با تنهایی فرق داره.
غربت انگار خود مفهوم «تنهایی»ـه که همه‌ی اعضای خانواده‌ش و رفیقاش مُردن و تنها مونده، منتظر مرگ!

هدف جدیدم رو از زیر آوار دلم بیرون کشیدم.

اگه شانس ماست که تا این تون‌ها به ثمر بشینن، هر تون شده یه دلار.

خوشحال بودن بیشتر به درون ربط داره نه بیرون.

به پدر و مادرهایی که دوات را می‌خوانند: زندگی در ایران گران است. خسته نباشید و دست‌مریزاد.

نیاز دارم یکی بیاد بغلم کنه بگه عیبی نداره بیا این ده میلیارد پول. تو فقط باش و بخند!

دونفر باشی تاوان هر اشتباهت دوبرابره. خانواده سه نفره باشی سه برابر. عضو و عزیز بیشتر؟ چهاربرابر، پنج برابر، شش برابر...

بعضی از آدم‌‌ها بُت‌ان و رمز دل‌کندن ازشون هم شکستن‌شونه. و امان از وقتی که جای شکستن، دست به عبادتشون می‌زنی؛ حتی وقتی کنارت نیستن.