به هرکی دلتنگ ناطور دشته، خوندن کتاب ماهی جنگجو رو پیشنهاد می‌کنم.

همه کم میارن، مهم اونیه که نشونش نمی‌ده.

چالش این روزها، «نه گفتن» به همه‌ی رنگ‌های خوشمزه‌ی دنیاست.

من نمی‌دونم توی این مملکت چطوری باید بدوئیم که برسیم. نمی‌دونم روی چه تردمیلی هستیم که حتی استاپ نداره.

توی زندگی مشترک نباید ۱۰۰ گذاشت.
سرجمع باید بشه ۲۰۰.

رو سردر مغازه‌ش نوشته:
«ساندویچ فوری، ۲۰ تومن، همه‌چی داره!»
بله. مطمئنم که همه‌چی داره.

حیفه پاییز رو توی خونه بگذرونیم دلبر.

ولی ولدمورت راست می‌گفت.
در نهایت، تنها قدرت وجود داره و کسانی که از درکش عاجزند.

اگه می‌خوای چیزی رو ترک کنی، تظاهر کن که زباله‌ست و باعث حالت تهوعت می‌شه. با فکر کردن بهش علنا ادای اوق زدن درآر توی ذهنت. خواه سیگار باشه، جانک‌فود باشه یا آدم سمی.
بعد یه مدت جدی‌جدی بگن مصرفش کنی تهوع می‌گیری!

نجات‌دهنده در باشگاه است.

تو که لب‌شکری نیستی چرا بوسه‌هات شیرینه؟!

در واقع موو آن کردن درباره‌‌ی فراموش کردنه اون آدم نیست،راجع به یاد آوردن کسیه که قبل از اون بودی.

یه نفس عمیق بکش، آرامشت رو حفظ کن، یادت بیار گذشته وجود نداره و سرزنش‌کردن خودت بی‌معناست.
حالا هرکاری که الان از دستت برمیاد، انجام بده.

اسفناج خیلی خوبه آقا.
من هر غذایی رو که توش اسفناج باشه می‌پسندم.

از هرچه بگذریم سخن بادام‌زمینی روکش‌دار خوش‌تر است.

انگار موج باحال بودنِ سیگار و مواد و مهمونی و الکل بیش از حد، داره کم‌کم جای خودش رو میده به بچه باحال‌هایی که ورزش و سالم‌خوری و رشد مالی و فردی رو اولویت خودشون قرار میدن.

توی دنیایی که به قول مدیری دیگه به درد نمی‌خوره، این یه کورسوی امیده.
یه دست‌مریزاد به دهه هشتادی‌ها و حتی نَودی‌ها.

باریکلا.

با لشکر غم نمی‌جنگم آقای عظیمی.
وایستادم جلوش و نگاهش می‌کنم.
نه می‌جنگم، نه می‌برم، نه می‌بازم.

شاید زمانش رسیده که ببخشمت.

چیه این درنده‌ای که توی جگر من به گذشته چنگ می‌زنه مدام؟

تغییر چیز عجیبیه.
از بیرون ترسناکه و از درون، درخشان و خوش‌طعم.

با چیزهایی که کنترلی روشون نداری بجنگی،
بازنده‌ میای بیرون. باهاشون کنار بیای، برنده‌ای.