ادوبی داره روزبه‌روز بیشتر دلبری می‌کنه.

یه وقت‌هایی سطح تستوسترون بدنم بالاتر از قبله و حس می‌کنم هیچ کاری نیست که از پسش برنیام. اون موقع‌ها باید جایی یادداشتی بنویسم که فرمولش یادم بمونه.

سیر نمی‌شم از درد.
هر سفر سختی خوبه با تو.

پدرهای کمی پدرانگی رو بلدن.

حس خوب بودن توی مهارت جدید واقعاً تجربه‌ی نابیه!

نوعی از قلم طنز هم هست که خیلی خلاقانه و هوشمندانه‌ست اما حس کثیفی می‌ده. الزاما غیراخلاقی یا توهین‌آمیز نیست. ولی لَشه. طنز لَش.

دلتنگ عصر مبادله‌ی کالا با کالا هستم.
کاش می‌شد تو لپ‌تاپ من رو تعمیر کنی و من بهت کشمش بدم.

داره کم‌کم دستم میاد. انگار اگه ساده بگیری جدی‌جدی ساده‌تر می‌گذره‌.

اون چیه که همه رو خوشحال می‌کنه؟
پول.‌ چون می‌شه باهاش خوشحالی رو خرید.

ببین راستش تو تنت عطر بیسکوییت مادری رو میده که داره توی چای شیرین غرق می‌شه.

دلار وارد کانال ۶۸ تومن شد؟
دلار دیگه داره وارد کانال ما میشه والا.

وقتِ ما، عُمر ماست.
واحد پول زندگی ماست.
به کی و چی می‌دیمش و در ازای چی؟

به هرکی دلتنگ ناطور دشته، خوندن کتاب ماهی جنگجو رو پیشنهاد می‌کنم.

همه کم میارن، مهم اونیه که نشونش نمی‌ده.

چالش این روزها، «نه گفتن» به همه‌ی رنگ‌های خوشمزه‌ی دنیاست.

من نمی‌دونم توی این مملکت چطوری باید بدوئیم که برسیم. نمی‌دونم روی چه تردمیلی هستیم که حتی استاپ نداره.

توی زندگی مشترک نباید ۱۰۰ گذاشت.
سرجمع باید بشه ۲۰۰.

رو سردر مغازه‌ش نوشته:
«ساندویچ فوری، ۲۰ تومن، همه‌چی داره!»
بله. مطمئنم که همه‌چی داره.

حیفه پاییز رو توی خونه بگذرونیم دلبر.

ولی ولدمورت راست می‌گفت.
در نهایت، تنها قدرت وجود داره و کسانی که از درکش عاجزند.