افسردگی واقعیه. توی تکوندادن پاهاست. توی پرحرفی هاست. توی کمحرفیهاست. توی اضطراب و خندههاست. توی خشمه. توی گریههاست. توی داد زدنه. توی زیادهرویهاست. افسردگی قبل از سر رسیدنش مثل بزاق اسیدی دهن قبل تهوعه. مثل حسیه که شکم گرسنهت سر کلاس بهت میگه: کیفت رو بهم فشار بده، چون الانه قاروقور کنم و آبروت رو ببرم.
اومدم مرکز سنجش فنیوحرفهای مشهد و توی نشان دنبال کافیشاپ خوب میگردم.
فاصله تا نزدیکترین کافیشاپ رو که دیدم درجا توی سرم پلی شد: دوری و من دیگه ته دنیام...
فاصله تا نزدیکترین کافیشاپ رو که دیدم درجا توی سرم پلی شد: دوری و من دیگه ته دنیام...
مکالمات بعد ۱۵ سال رفاقت:
+ از سنم گذشته بیگدار به آب زدن.
- دقیقا میفهمم. ظرفیت بگایی تکمیل.
+ از سنم گذشته بیگدار به آب زدن.
- دقیقا میفهمم. ظرفیت بگایی تکمیل.
کی گفته فقط شعور و شخصیت مهمه؟ هم تیپ و قیافه مهمه، هم پول مهمه، هم تحصیلات مهمه، هم قد و هیکل مهمه، هم شغل مهمه. هم سن مهمه. هم خونواده مهمه. همهچی مهمه آقا! همهچی مهمه.
دلم میخواد یه روز وقتی کارفرمام تکست میده Call me please، جواب بدم:
I don't want to.
Ghani am.
Ghani az tamame Donya.
I don't want to.
Ghani am.
Ghani az tamame Donya.
امروز یه لحظه دلم خواست برگردم خونه، کیف مدرسه رو پرت کنم یه طرف و بشینم گوشهی آشپزخونه، همهچیز رو به مامان بگم.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من، بعد از تمام جلسات کاری.
دلت رفیق جدید خواست بلافاصله اقدام نکن. بهاش عمرته. خوب بررسی کن. گاهی قبلیها رو بدی تعمیر بهصرفهتره.
یه لحظههایی هست که زندگی خیلی لذتبخشه. یعنی در لحظه بابات رو شکر میکنی که ایول دمت گرم که من رو از موز به انسان تبدیل کردی.
به خدا قیمههای دستپخت زن من رو به آدمی که میره خودکشی کنه بدی، برمیگرده و میگه زندگی هنوز خوشگلیهاشو داره.
من میدونم کارت گرافیکم مناسب خیلی از بازیها نیست و نمیتونم عوضش کنم. ولی تا میتونم هارد و رم سیستمم رو ارتقا میدم و من در مورد لپتاپ حرف نمیزنم.
بعضی آدمها انقدر شریف و نجیبند که آدم فقط میخواد به احترامشون پاشه از روی صندلی و یک ساعت تمام به افتخارشون دست بزنه.