«فقط باید رو شونه‌ی یه مرد ببریش.»

یاد میگیرم.
از کتاب. از چشام.
حرف‌های بزرگتر سر شام.
از فشار.
از هزار باری که افتادم ته چاه.
از پرش‌هام.
از کارهایی که کردم و بود برا همه عار.
یاد میگیرم از هرکی از من بیشتر میدونه.
از هرکی از من کتاب بیشتر بخونه.

تجربه‌هات رو برای خودت نگه دار.
احترامشون رو‌ حفظ کن.

با هر تپشش می‌گه نکن. جون مادرت نکن. من مهمترین عضله‌ی بدنتم. از کار بیفتم جفتمون تمومیم. نکن.

اشتباه بودن رفتار‌ هم‌قطار من، توجیه مناسبی برای منت گذاشتن واسه رفتار خوبم نیست.

بچه‌ی مردم اگه لات و دزده، تو هنر نکردی که نیستی. همسر مردم اگه بی‌مسئولیته، تو هنر نکردی که مسئولیت زندگیت رو پذیرفتی. کارفرمای فلان مجموعه اگه بی‌انصافه، تو هنر نکردی که طبق قانون مرخصی و مزایا می‌دی.

کاردرست بودن تو توی هر نقشی که هستی، به خودیِ خود ارزشمنده. از نقص بقیه برای نشون دادن کمال خودت استفاده نکن.
سطحیه این کار. خیلی سطحیه.

شاید یه روزی از حرف‌های امروزم احساس گناه کنم. امیدوارم اون روز نیاد و اگر اومد، یادم بمونه قصدم ارائه کمکی بود که ازم خواسته شد.

- با غم بزرگ چه کنم؟
+ بکنش تو کـ...

افسردگی واقعیه. توی تکون‌دادن پاهاست. توی پرحرفی هاست. توی کم‌حرفی‌هاست. توی اضطراب و خنده‌هاست. توی خشمه. توی گریه‌هاست. توی داد زدنه. توی زیاده‌روی‌هاست. افسردگی قبل از سر رسیدنش مثل بزاق اسیدی دهن قبل تهوعه. مثل حسیه که شکم گرسنه‌ت سر کلاس بهت می‌گه: کیفت رو بهم فشار بده، چون الانه قاروقور کنم و آبروت رو ببرم.

ولی خب باشگاه در نطفه خفه‌ش می‌کنه.
پس خواهرم، شیکرت.
برادرم، مکملت!

کاش توی بدن سی‌ساله‌م یه آگاهی چهل‌ساله بود.

اومدم مرکز سنجش فنی‌وحرفه‌ای مشهد و توی نشان دنبال کافی‌شاپ خوب می‌گردم.
فاصله تا نزدیک‌ترین کافی‌شاپ رو که دیدم درجا توی سرم پلی شد: دوری و من دیگه ته دنیام...

مکالمات بعد ۱۵ سال رفاقت:

+ از سنم گذشته بی‌گدار به آب‌ زدن.
- دقیقا می‌فهمم. ظرفیت بگایی تکمیل.

کی گفته فقط شعور و شخصیت مهمه؟ هم تیپ و قیافه مهمه، هم پول مهمه، هم تحصیلات مهمه، هم قد و هیکل مهمه، هم شغل مهمه. هم سن مهمه. هم خونواده مهمه. همه‌چی مهمه آقا! همه‌چی مهمه.

دلم می‌خواد یه روز وقتی کارفرمام تکست میده Call me please، جواب بدم:
I don't want to.
Ghani am.
Ghani az tamame Donya.

امروز یه لحظه دلم خواست برگردم خونه، کیف مدرسه رو پرت کنم یه طرف و بشینم گوشه‌ی آشپزخونه، همه‌چیز رو به مامان بگم.

من، بعد از تمام جلسات کاری.

دلت رفیق جدید خواست بلافاصله اقدام نکن. بهاش عمرته. خوب بررسی کن. گاهی قبلی‌ها رو بدی تعمیر به‌صرفه‌تره.

امروز نیست. اما روزی می‌رسه که حس کنم به اندازه کافی قوی هستم.

یه لحظه‌هایی هست که زندگی خیلی لذتبخشه. یعنی در لحظه بابات رو شکر می‌کنی که ایول دمت گرم که من رو از موز به انسان تبدیل کردی.

جمعه‌ی پاییزی زیباییه که ای کاش مجبور نبودم توش کار کنم.

به خدا قیمه‌های دستپخت زن من رو به آدمی که می‌ره خودکشی کنه بدی، برمی‌گرده و می‌گه زندگی هنوز خوشگلی‌هاشو داره.