دو سال تو مهد کودک میگفتم "خداوند را سپاس که مار را آفرید."

ولی کارت اینترنت ها هرچی نبودن، قشنگ که بودن.

همه مُردن، بابابزرگم آخرین گلادیاتور نسلشه.

شماره دو رو که با شماره یک نمی شورن.

مگسا یه جوری دستشونو به هم میمالن که همش انگاری دارن یه نقشه ی پلیدی میکشن!

سیبیل به مرد همون ذخیره غدایی رو میده که کوهان به شتر.

"خوش گذشت" با "زود گذشت" هم معنیه.

درک هر فحشی گروه سنی داره، من تا مدت ها فکر می کردم سگ تخم گذاره.

فوبیای اینو دارم تخمی تخمی برم زندان.

کاش یه کاپشن ماساژ اختراع می شد که زیر پوستی و نامحسوس، مشت و مال میداد.

هیشکی نمیخواد عزیزاشو ول کنه
ولی "آخرش یه روزی هجرت در خونه تو میکوبه."

کاش "نیازمون از لحاظ روحی" رو هم کم کم بدیم به "ژانر اینایی که" با جوک های "پَ نَ پَ" تو سیاهچاله تاریخ هضم شدن.

خاطرات بد من توی این خونه، میشه جن و شبح، میفته به جون مستاجر بعدی.
خوبارو بپیچ، می برم.

مخاطبت تو جاده که باشه، بوق های آزاد رو میشماری!

جد نِرد ها، رِند ها بودن.

ننه من عجیبم.

ویزای جوانان ما، میچکد از چنگ تو.

من همونی ام که چه شهروند باشه چه مافیا، سرش میره بالای دار.

ما می خوندیم تابستونه، فصل شادی و خنده..بچه ها توی کوچه، گرم بازی،
مثل بشقاب پرنده!

کاش تو بهشت و جهنم هم بارون بیاد،
بعضی چیزا رو حیفه دیگه‌ تجربه نکنی.

شغل ایده آل ولی اونه که ساعت رفت و آمد و تیپت دست خودت باشه، از پولش راضی باشی و به جای استرس دیدن رئیس، نیشت باز باشه وقت کار.