«حقوقِ ثابتِ خوب» می‌ارزه به ندیدن روز؟ به چشم و بله‌های بی‌دلیل؟ به این بردگی مداوم؟

امروز سه اعتیاد خطرناک داریم: «هروئین، کربوهیدرات و حقوق ثابت.»

| نسیم نیکولاس طالب |

جایی شنیدم افکارت مثل مسافران یک اتوبوسن که تو راننده‌شی. سوار و پیاده می‌شن. نظر بقیه هم همینه‌. بخوای به هر ایده‌ای واکنش مثبت و منفی و خنثی بدی تویی و هفت میلیارد مسافر که اصرار داری همشون رو تا پایانه با خودت بکشونی. رها کن رئیس.

«براش مُرده و زنده فرق نداره...
سیاست‌بازها، پیرها و جوونا.»

خوبی تابستون اینه که بعدش پاییزه.

یه عمر بود که صبح این شهر رو ندیده بودم.

پفک‌ها و آلبوم کلکسیون نخودی رو یادتونه؟

اون آدم منو یادش نمونده. حرفی هم که زده رو شاید اصلا نمیدونه چی بوده. ولی مغز من انگار تمام این سبک حرف‌های آدما رو توی خودش جمع کرده. جمله به جمله.

یه جمله‌های تلخی رو، شیرین‌ترین آدم‌های زندگیت میان و روی لوح خاطراتت می‌نویسن.
وقتی سیمانش هنوز خیسه.

خاطرات دلمه بستن.

تمایز قائل بشید بین کسی که سزاوار یک‌توضیح کامل، کسی که سزاوار یک‌جواب کوتاه و کسی که سزاوار سکوته.

چند سالته و با پول‌هات (چه درآمد چه‌ پول‌توجیبی) چیکار می‌کنی؟

وقتی زیادی راجع‌به خودم با بقیه حرف می‌زنم، دلم می‌خواد تا چند روز غیب شم.

پول رو از زیر پای فیل بیرون می‌کشم.
ولی بیرون می‌کشم.

«پس من چی؟»هات رو بریز دور.
انسان به ذات فقدان پشت این سوال رو درک نمی‌کنه و شنونده‌ نیست و اگر هم بشنوه، جوابی هم براش نداره.
چون زندگی‌ جاریه.
اون ببازه، تو نبُردی. بگذر.

یکی از زیبایی‌های پیوند، عطر تن و لباس‌های فصلی یاره. تیپ تابستان، پاییز، زمستان و بهارش. ای داد.

به نظرم بزرگ‌ترین لذت زندگی، پیشرفته.
در هر زمینه‌ای.

راننده تاکسی‌ها هم از خودشونن مشکل اینه!

وقتی توی رینگ باشی، خیلی‌ها از گوشه‌وکنارش می‌گن «با فکر بزن!»، «گاردش بازه!»، «پات می‌رسه!»
از این جماعت، بعضی‌هاشون تماشاگرن و اومدن تماشا. تعداد معدودیشون مربی‌های آگاهند و هم‌تیمی‌های سیر و آرام و امن.
تویی که گُر گرفتی.
تویی که کتک می‌خوری.
تویی که چشم دوختی به چشم‌های آدمی که هدفش اینه جوری بزنه از جات پا نشی.

حرف آدم‌های خارج از گود، به درد آدم‌های خارج از گود می‌خوره.

همستر مناطق محروم

شطرنج از دور خواب‌آوره، از نزدیک اعتیادآور.