مادر شدن بیشتر از فداکاری، آگاهی می‌طلبه.

عشق در نگاه اول نبود هم نبود.
عشق تا نگاه آخرم آرزوست.

ساعت ترافیک که باشه، با مترو زودتر از اسنپ‌‌ می‌رسیم. عجله همیشه جواب نیست و من هم در مورد ترافیک و اسنپ و مترو حرف نمی‌زنم.

نیازمند تایید آدمایی هستیم که خودمون هم اگر کمی بیشتر بهشون فکر کنیم خنده‌مون می‌گیره. برای همین بهشون فکر نمی‌کنیم.
هرازگاهی چک می‌کنیم مبادا لیو داده باشن!

یه بار برای همیشه می‌گم یادداشت کنین.
من یه مرد ترنس ۳۰ساله‌م و تجربه‌م می‌گه مرد ترنس بودن دوتا فاز داره:

فاز اول شامل شوک، وحشت، غم، پرخاش، تنهایی و ناله‌ست.

فاز دوم شامل به ***م.

غریبگی با آشناهای دیروز، تلخه. برای هر دو طرف تلخه. مثل دو طرف لیمویی می‌مونه که شیرین بود اما وقتش گذشت دیگه. کاریش هم نمی‌شه کرد.

جایی هست بشه شکایت کرد و گفت هر روز پنج ساعت جلسه یک‌به‌یک آنلاین با کارفرما، خلاف حقوق بشره؟

این حجم از انزوا داره گرایشم رو‌ تغییر می‌ده. شاید باید از کمد بیام بیرون و اعتراف کنم که احساس می‌کنم برون‌گرا هستم.

فریلنسرجماعت ستون‌فقرات نداره آقاجان.

گاهی انزوا لازمه‌ی رشده.

این ماه تنها چیزی که می‌خوام برای خودم بخرم یه کتابه. فقط یه کتاب. واقعاً بهش نیاز دارم و واقعاً امیدوارم بشه که بخرمش.

می‌شه.
فقط یه‌کم له می‌شم.
ولی می‌شه. می‌شه. جا می‌شم.

دلسوزی برای خودت فقط تو رو ضعیف می‌کنه.
«همینه که هست» عبارت خوبیه. موقع صحبت با خودمون تمرینش کنیم.

- چرا دل‌کندن از آدمی که به‌خاطر الگوهات بهش جذب شدی و ورود به یه رابطه‌ی سالم، این‌قدر دردناکه؟
+ چون جراحیه. داری جای استخون شکسته، پلاتین می‌ذاری.

عشق در نگاه اول نبود هم نبود.
عشق تا نگاه آخرم آرزوست.

این صندوق‌ها سودبده نبودن و تریدر هم نبودم.
رو خودم سرمایه‌گذاری کردم.

آخ‌جان. فردا پنجشنبه‌ست و این به اون معناست که پس‌فردا جمعه‌ست.

گاهی باید زمان و تراپی بگذره تا بفهمی اون چیزی که داشتی می‌دادی و می‌دیدی ضرر و آسیب بود نه عشق.

گاهی اصلا نمی‌فهمی داره بهت بی‌احترامی می‌شه. تعریفی از عزت‌‌نفس برات نمونده که بخوای بفهمی. اونقدر توی حس ناکافی بودن خودت غرق شدی که اصلا حواست نیست دارن می‌زنن تو گوش‌ت. می‌خندی و به خیالت بهای عشقه. می‌گی باید صبور بود. عمرته‌ که داره می‌ره. صبر می‌کنی برای کی؟ برای کسی که دو روز بعد جواب پیامت رو می‌ده؟ آدم جواب پیام طلبکارشم دو روز بعد نمی‌ده!

گاهی هم آره باید صبور بود و دونفره تو مسیر رشد و تراپی قدم برداشت. این خیلی درسته. خیلی درسته. همینکه یه قدم رو به جلو و برای سلامتِ دست‌کم آینده‌ی رابطه‌ست، یعنی درسته.

این روزها خیلی به این فکر می‌کنم که ما هر روز داریم میریم‌ سر زندگی و بعد یهو با مرگ بازنشسته می‌شیم.
بدون حتی یه روز تعطیلات. و این یه باگ بزرگه چون این روتین گاهی واقعاً فرساینده‌ست.