+ دو راه داری. یا به پذیرش برس و برو یه مرحله بالاتر، یا هم توی همین مرحله بمون. می‌خوای بمونی؟
- نه.
+ بری باهات میام، بمونی باهات می‌مونم.

کاش می‌شد دو هفته تا دفاع رو برم توی غار مغان بیتوته کنم و قیافه کارفرمام رو نبینم.

بعضی از آدم‌ها ذاتا اشتباهن‌ برای نیاز آدم چون تو اون نیاز رو نمی‌خوای اصلا با اون آدم رفع کنی. پدرت بهترین دبیر ریاضی کشور باشه، معمولاً تو ریاضی لنگ می‌زنی.
چون نوجوونی و نمی‌خوای از پدر حرف بشنوی. حتی اگه یه تکنیک معرکه‌ست برای حل مسأله تو سی ثانیه.

از «پس من چی بگم که...» متنفرم. چه به زبون بیاد، چه به پوزخند، چه به بادی لنگوعیج، چه به نگاه. چقدر تنها می‌کنیم آدم‌ها رو با این لفظ.

«داداش ما جرممون اینه که مَردیم.»

تا وقتی از دیگران مینوشتم همه‌چی پر از صنایع ادبی بود و مفهوم و زیبا، از وقتی از خودم‌و افکارم نوشتم، همه‌چیز گنگ و پیچیده و نامفهوم شد.

مادر شدن بیشتر از فداکاری، آگاهی می‌طلبه.

عشق در نگاه اول نبود هم نبود.
عشق تا نگاه آخرم آرزوست.

ساعت ترافیک که باشه، با مترو زودتر از اسنپ‌‌ می‌رسیم. عجله همیشه جواب نیست و من هم در مورد ترافیک و اسنپ و مترو حرف نمی‌زنم.

نیازمند تایید آدمایی هستیم که خودمون هم اگر کمی بیشتر بهشون فکر کنیم خنده‌مون می‌گیره. برای همین بهشون فکر نمی‌کنیم.
هرازگاهی چک می‌کنیم مبادا لیو داده باشن!

یه بار برای همیشه می‌گم یادداشت کنین.
من یه مرد ترنس ۳۰ساله‌م و تجربه‌م می‌گه مرد ترنس بودن دوتا فاز داره:

فاز اول شامل شوک، وحشت، غم، پرخاش، تنهایی و ناله‌ست.

فاز دوم شامل به ***م.

غریبگی با آشناهای دیروز، تلخه. برای هر دو طرف تلخه. مثل دو طرف لیمویی می‌مونه که شیرین بود اما وقتش گذشت دیگه. کاریش هم نمی‌شه کرد.

جایی هست بشه شکایت کرد و گفت هر روز پنج ساعت جلسه یک‌به‌یک آنلاین با کارفرما، خلاف حقوق بشره؟

این حجم از انزوا داره گرایشم رو‌ تغییر می‌ده. شاید باید از کمد بیام بیرون و اعتراف کنم که احساس می‌کنم برون‌گرا هستم.

فریلنسرجماعت ستون‌فقرات نداره آقاجان.

گاهی انزوا لازمه‌ی رشده.

این ماه تنها چیزی که می‌خوام برای خودم بخرم یه کتابه. فقط یه کتاب. واقعاً بهش نیاز دارم و واقعاً امیدوارم بشه که بخرمش.

می‌شه.
فقط یه‌کم له می‌شم.
ولی می‌شه. می‌شه. جا می‌شم.

دلسوزی برای خودت فقط تو رو ضعیف می‌کنه.
«همینه که هست» عبارت خوبیه. موقع صحبت با خودمون تمرینش کنیم.

- چرا دل‌کندن از آدمی که به‌خاطر الگوهات بهش جذب شدی و ورود به یه رابطه‌ی سالم، این‌قدر دردناکه؟
+ چون جراحیه. داری جای استخون شکسته، پلاتین می‌ذاری.

عشق در نگاه اول نبود هم نبود.
عشق تا نگاه آخرم آرزوست.