دو هفته تا حمله‌ی اساتید.

زهرماره نه؟
دلم تنگ شده واسه اخلاق خنده‌دارتم.

هیچ حسی حال‌به‌هم‌زن‌تر از اینکه وقتم رو تلف کنم نیست.

باید با زانو بزنم لای پای استاد چون بهترین دفاع حمله‌ست.

خستگی‌هام مثل لباس بیرون می‌مونن که بعد یه روز سخت و طولانی به تنم چسبیدن. می‌دونم باید از تنم درآن، اما لش افتادم رو کاناپه و حتی برای درآوردن خستگی از تنم‌ هم خسته‌م.

الان دیدم خواننده این بوده که دلش تنگ شده واسه اخلاق زهرمارش هم! تو به اخلاق اون می‌گی زهرمار، اون چی بوده دیگه.
به نظرم بیاین سم‌ این زوج رو بریزیم تو غذای ضحاک.

کاش یه ماشین زمان پیدا کنم، سوارت کنم ببرمت شیش ماه پیش، دست بذارم روی شونه‌ی سپهر ۲۴ تیرماه، بگم اون سایه حضوری که ازش حرف می‌زنی، این خانوم زیباییه که کنار من نشسته و فردا میاد می‌شینه روبه‌روی تو. شک نکن. نترس. همون سه روزی هم که من معطل کردم، تو نکن!
محاله بذاریم بره.

+ دو راه داری. یا به پذیرش برس و برو یه مرحله بالاتر، یا هم توی همین مرحله بمون. می‌خوای بمونی؟
- نه.
+ بری باهات میام، بمونی باهات می‌مونم.

کاش می‌شد دو هفته تا دفاع رو برم توی غار مغان بیتوته کنم و قیافه کارفرمام رو نبینم.

بعضی از آدم‌ها ذاتا اشتباهن‌ برای نیاز آدم چون تو اون نیاز رو نمی‌خوای اصلا با اون آدم رفع کنی. پدرت بهترین دبیر ریاضی کشور باشه، معمولاً تو ریاضی لنگ می‌زنی.
چون نوجوونی و نمی‌خوای از پدر حرف بشنوی. حتی اگه یه تکنیک معرکه‌ست برای حل مسأله تو سی ثانیه.

از «پس من چی بگم که...» متنفرم. چه به زبون بیاد، چه به پوزخند، چه به بادی لنگوعیج، چه به نگاه. چقدر تنها می‌کنیم آدم‌ها رو با این لفظ.

«داداش ما جرممون اینه که مَردیم.»

تا وقتی از دیگران مینوشتم همه‌چی پر از صنایع ادبی بود و مفهوم و زیبا، از وقتی از خودم‌و افکارم نوشتم، همه‌چیز گنگ و پیچیده و نامفهوم شد.

مادر شدن بیشتر از فداکاری، آگاهی می‌طلبه.

عشق در نگاه اول نبود هم نبود.
عشق تا نگاه آخرم آرزوست.

ساعت ترافیک که باشه، با مترو زودتر از اسنپ‌‌ می‌رسیم. عجله همیشه جواب نیست و من هم در مورد ترافیک و اسنپ و مترو حرف نمی‌زنم.

نیازمند تایید آدمایی هستیم که خودمون هم اگر کمی بیشتر بهشون فکر کنیم خنده‌مون می‌گیره. برای همین بهشون فکر نمی‌کنیم.
هرازگاهی چک می‌کنیم مبادا لیو داده باشن!

یه بار برای همیشه می‌گم یادداشت کنین.
من یه مرد ترنس ۳۰ساله‌م و تجربه‌م می‌گه مرد ترنس بودن دوتا فاز داره:

فاز اول شامل شوک، وحشت، غم، پرخاش، تنهایی و ناله‌ست.

فاز دوم شامل به ***م.

غریبگی با آشناهای دیروز، تلخه. برای هر دو طرف تلخه. مثل دو طرف لیمویی می‌مونه که شیرین بود اما وقتش گذشت دیگه. کاریش هم نمی‌شه کرد.

جایی هست بشه شکایت کرد و گفت هر روز پنج ساعت جلسه یک‌به‌یک آنلاین با کارفرما، خلاف حقوق بشره؟

این حجم از انزوا داره گرایشم رو‌ تغییر می‌ده. شاید باید از کمد بیام بیرون و اعتراف کنم که احساس می‌کنم برون‌گرا هستم.