متنفرم از وقت‌هایی که سامر به من اعتماد می‌کنه ولی من مجبورم بگیرمش که بندازمش توی باکس و ببرمش دامپزشکی یا هرجایی که لازمه. تمام تعقیب و گریز گرفتنش و گازگرفتن‌ها و چنگ‌زدن‌هاش یه طرف، اون ناباوری توی چشم‌های ترسیده‌ش بیشتر از هر چنگ‌ودندونی زخمیم می‌کنه. کاش هیچوقت به هیچ دلیلی مجبور نبودیم هیچ گربه‌ای رو از قلمروش دور کنیم.

تئاتر «ساعت سرخ» رو پیشنهاد می‌کنم برید توی مشهد. دیالوگی وجود نداره. بازیگرها داستان رو با رقص و حرکتشون روی صحنه روایت می‌کنن و حرف‌هاشون رو با نگاهشون می‌گن. تلاش خوبی بود و زحمت کشیدن پای کارشون.
پی‌نوشت: به سایه‌های روی دیوار دقت کنید.

اگه عینک داری بردارش چون می‌خوام یه واقعیت تلخ رو بکوبم توی صورتت: آدمی که دوستت داره اما نمی‌مونه به آینده‌ی تو امیدوار نیست. روی شکستت توی آینده شرط بسته. نیاز بقا صددرصد مهم‌تر از نیاز عشقه و اگه تو به اندازه کافی قوی نیستی اون آدم احتمالا حق داره بره.
حالا ناله‌هات رو تموم کن و برو و خودت رو بساز برای کسی که روی بردت شرط ببنده.

حالا بشین و تماشا کن چطوری می‌بَرم تا تو شرطت رو ببَری.

سردرد.
سردرد.
سر. فاکینگ‌. درد.

بهترین زمان مصرف پلی‌لیست کانال دوات، وقتیه که شما حالت نه خیلی خوبه و نه خیلی بد. احتمالا شبه و نور خونه رو کم کردی. شاید هم توی آشپزخونه داری برای خودت یا دیگران، آشپزی می‌کنی و به احتمال زیاد سن‌وسالت ۲۴ به بالاست.

تمامِ چیزی رو که لازم بود بدونم، فهمیدم.
از این‌جا به بعدش تنها چیزی که دارم، امیده.

زندگی آدم‌ها با یک انتخاب خیلی جزئی، در لحظه زیر و رو می‌شه. مثل این انتخاب که امروز از سوپرمارکت سمت راست خونه شیر بخری، یا از سمت چپی.

تو اون رویی از من رو نشونم دادی که فکر نمی‌کردم حتی وجود داشته باشه.

هرموقع خواستی کسی رو بابت کاری که کرده قضاوت کنی و بالای منبر بری، جلوی خودتو بگیر. وگرنه به زودی تو یه موقعیت خیلی آشنا قرار می‌گیری، همون موقعیتی که قضاوتش کردی.

قضاوت گاهی عواقب بدتری هم داره.
به خودت میای می‌بینی عزیزانت توی اون موقعیت قرار گرفتن. تو رو انگار دست‌‌وپات رو می‌بندن و مجبورت می‌کنن بشینی زنده‌زنده سوختنشون رو تماشا کنی.

نیازمندی‌ها:
علیرضا، متین، صادق. گیم‌‌سنتر و کالآف. والا و بیلیارد.

تو زیباترینی و تنها سلاح من در مقابل دزدهای پول‌دارتر و خوش‌قیافه‌تر و خوش‌هیکل‌تر، اعتمادم به قلبته.

سکوت بین من و تو از رازهایی سنگینه که آشکار اما ناگفته‌‌ن.

عاشق تاثیرم. من بنده‌ی تاثیرم. من می‌میرم واسه اون لحظه‌ای که کلمه‌ای رو زیر گوش‌ت نجوا کنم و تاثیرش رو همون لحظه توی رفتارت ببینم. این‌که بهت بگم چقدر دوستت دارم و ببینم چطور داری هرلحظه توی آغوشم ذره‌ذره بخار می‌شی.

فکر کنم خونه پدری تنها جاییه که به خودم اجازه میدم برای یک ساعت کامل، هیچ مسئولیتی نداشته باشم و این خیلی عجیبه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
https://t.me/well13/31835

موقعی که ما باهم بودیم وضع مالی من خیلی داغون بود. من دانشجو بودم و کار تایپ می‌کردم. اون دوران هیچی از من نخواست. حتی یه شاخه گل برای سالگردای دوستی. چندین بار که زیر قرض بودم بهم کمک کرد. گذشت و من کار پیدا کردم و وضعم خوب شد. خیلی خوب شد. ولی حتی اون موقع هم فکر من بود که بیشتر پس‌انداز کنم و پیشرفت.
ولی آدمی که ذاتش بد باشه، بده دیگه... تو مهمونی با یه دختر رابطه برقرار کردم. دوستم فهمید و بهش گفت. موقع رفتن فقط یه جمله بهم گفت
"هیچکی رو نمیتونی پیدا کنی که اندازه‌ی من دوست داشته باشه و تو رو هرجوری که باشی بخواد."
سپهر، من الان ۳۲ سالمه ولی نتونستم دیگه هیچ‌کسی رو مثل اون پیدا کنم که واقعا دوستم داشته باشه. تو سرپایینی‌های زندگی هر دختری که باهام بود ولم کرد و من دیگه هیچ موقع تا الان نتونستم حس دوست داشته شدن رو تجربه کنم.

این پیام رو وقتی خوندم، به این فکر کردم که یه وقت‌هایی ما واقعاً از دست می‌‌دیم آدم‌ها رو. با «قسمت نبود» و «شاید اصلا اینطوری بهتر بود» و جمله‌های مشابه دلمون رو آروم می‌کنیم اون‌ لحظه. اما هرچی بیشتر می‌گذره، احتمالا بیشتر متوجه میشیم که اشتباه کردیم.
اشتباه کردن به معنای آدم بدی بودن نیست. قدر ندونستی رفیق و نشد. آره. اما الان دست‌کم می‌دونی دیگه که قدرشناسی چقدر ارزشمنده. تو یه بار اشتباه کردی. بار دوم نمی‌کنی. نمی‌گم خودت رو سرزنش نکن. چون نمی‌شه. چون به نظرم باید اشتباهت رو بفهمی تا بتونی ازش درس بگیری. ولی خودت رو بیش از اندازه سرزنش نکن. نشد. گذشت. قدر ندونستم. حیف. تمام. امیدوارم خوشبخت باشه و امیدوارم دیگه توی زندگی خودم به خاطر خودم هم که شده این اشتباه رو تکرار نکنم. همین.
ولی خب خطاب به اونایی که هنوز کار از کارشون نگذشته می‌گم: اگه تو نقطه‌ای که اون آدم هست نسبت به شما، نیستین و علاقه تون از یه جنس نیست، رک‌وراست بهش بگین و اجازه بدین رها شه. اگه هست، بازی رو تمومش کنین و برین سر خونه زندگی‌تون.

یه نوعی از آرامش هست که ممکنه تو اوج آشوب تجربه‌ش کنی اگه تمام تلاشت رو کرده باشی. تمام تلاشت رو. با خودت و محیطت صافه حسابت و همین آرومت می‌کنه.
می‌دونی تمام تلاشت رو کردی، حتی اگه نشد.