آدم باید خسته شه از شکستن غرورش، از احساسی که هیچی براش به ارمغان نمیاره که هیچ یه چیزی‌م دستی به ارمغان می‌بره، از شرایطش، از ساعت خوابش، از هیچ‌کاری نکردنش، از توقعاتش، از جایگاهش، از رفتار بقیه، از اسید معده و سرفه و سردردش، از توهماتش، از تقریبا همه‌چیش تا پاشه و درستش کنه؛ خسته شو از کثافت و به خودت بیا!

تایید می‌کنم.

چقدر بزرگ‌منش میان به چشمم آدم‌ها وقتی احترام متقابل می‌ذارن و چقدر منزجرکننده‌ کودک می‌شن وقتی قهر! می‌کنن.

بابام که کانال نداشت، کجا غر می‌زد؟

عجب سالی بود ۲۰۲۳. با پارسال این موقع اصلا قابل مقایسه نیستم. اون یک قدم یک قدم‌ها یهو به چشم میاد. ادامه میدیم!

با برنامه‌ریزی به همه‌چیز می‌رسیم، به شرطی که استراحت جزو برنامه‌ها نباشه.

عذاب‌وجدان یه سلاح سرد اما هسته‌ایه، چون صاف فرو می‌شه توی قلب.

یادته سال ۱۲۰۶ یه گربه بودی توی روستای میانه؟ یادته یه جایی چندتایی آدم داشتن یه چیزی امضا می‌کردن؟ یادته یه گربه‌ی نر اومد جلو لیس‌ت ‌زد؟
اون کاغذ، قرارداد ترکمنچای بود، اون گربه هم من بودم. تو اون روز جزو روسیه شدی و من و ایران هردو بدبخت شدیم.

این آهنگه داره می‌خونه «اون حتما بهتر اَ منه! مث من نیست که حرفات نره تو کتش، عصبی نمی‌شه بحث کنه برا موندنت، همه‌چیو خرد کنه تو سروصورتش... حتماً!»
معلومه که بهتر از توئه.
وات‌دفاک.
سمی.

می‌دونم عجله کردم.
ولی همین الانش هم دیر بود!

اینو دست‌به‌دست کنین برسه به گروه DoBaRe:
چرا آهنگ جدید نمی‌دین شما؟

این هم دست‌به‌دست کنین برسه به رادیو دیو:
شما چرا اپیزود جدید نمی‌دین؟

گاهی تکرار یه اشتباه لازمه تا اشتباه بودنش اثبات شه.

دیشب برای اولین بار عدسی درست کردم و حالا، ۴:۵۰ صبح، عطرش توی خونه‌ست. با اینکه توش رب و سیب‌زمینی و یه گالن زردچوبه (از دستم در رفت!) ریختم اما به نظرم ترکیب محشری شده و هرکی نخوره باخته. یاد دبیرستان افتادم. بعضی صبح‌ها بهمون عدسی می‌دادن.

بی‌ادب بودن با بی‌تربیت بودن متفاوته.
شما تربیت شدی، ادب نداری متاسفانه.

جالبه. انگار بعد یه مدتی، می‌بینی می‌تونی ریشه‌های هر طرحواره رو توی یه خاطره از کودکی پیدا کنی.

حس می‌کنم ادامه زندگی level جدیدی از قدرت رو می‌طلبه که هنوز ندارمش.

لطفا موقع خداحافظی بیشتر همدیگر رو بغل کنید چون از هیچ اتفاقی خبر ندارید.