من آدم بی‌نقصی نیستم. نمی‌دونم اصلا آدم بی‌نقص وجود داره یا نه ولی اگه داره هم من اون نیستم. نه بدنم بی‌نقصه نه اعصاب و کنترلم روی احساساتم. هیچ‌جوره بی‌نقص نیستم. ولی خب دارم در راستای بی‌نقص بودن تلاش می‌کنم و تا این‌جای راه فقط ناقص شدم!

می‌دونم اگه الان این کار رو نکنم، تا آخر عمرم بابتش حسرت می‌خورم.

اگه مغز من با «بیا با هم ورزش کنیم ماهی اوزون برون» توی سرم بیدارم می‌کنه، شما هم باید این رو بخونی و بره روی مخت. سلام جوان ایرانی!

همسایه فضول خاری از خارهای جهنمه.

از این شونزده‌هزار و اندی آدم یه نفر هم منظور من رو بفهمه کافیه:
بازی PC هری‌پاتر و سنگ جادو رو یادته که دوبله شده بود؟ یادته توی کلاس پرواز، باید با جارو از بین حلقه‌های رنگی رد می‌شدی؟ یادته؟ یادته مادام هوچ می‌گفت «استعدادت ذاتیه!»، نمی‌دونم هیچ‌وقت جای مخفی پشت اون آرم رو پیدا کردی و برتی‌باتزها و کارت شکلات قورباغه‌ای رو برداشتی یا نه، ولی می‌خوام بگم زندگی دقیقا همینه.
دقیقا همینه.
دقیقا همینقدر شگفت‌انگیز و رازآلود و رنگی و کودکانه میشه گاهی توی اوج جدیت!
فقط باید پیداش کنی.

فکر کنم اونجایی قوی هستیم که اصلا تلاش نمی‌کنیم قوی باشیم، صرفاً کاری رو که باید انجام بدیم انجام می‌دیم. به نظرم قدرت واقعی جبره نه انتخاب. نقطه‌ای هست که تو یا قوی‌‌ای یا می‌میری. حالا یا جسمی یا روانی. نمیشه گفت بین مرگ و زندگی، آپشن‌های زیادی داری.

می‌خوابم به این امید که فردا در کالبد من آینده‌ای بیدار شم که دست‌کم چهار ساعت و نیم از من قوی‌تر، صبورتر و عاقل‌تره.

گاهی فکر می‌کنم دیگه هیچ طنزی تو وجودم نمونده. انگار یکی تمام قدرت شوخ‌طبعیم رو از بدنم کشیده‌ و برده. من موندم و یه پوسته جدی و خالی.

- می‌گم من گذشتم از این داستان!
+ اگه گذشته بودی بهش حسی نداشتی. اگه گذشته بودی وقتی داستان رو می‌گفتن خشمت بالا نمی‌اومد. خشم یه احساسه.

می‌گه خشم یه احساس ثانویه‌ست و همیشه دلیلی عمیق‌تر از اون‌چه به نظر می‌رسه داره. دارم می‌گردم ببینم الان کدوم حس اولیه کاری باهام کرده که توی سرم دارم گوشی و لپ‌تاپ رو می‌کوبم توی در و دیوار و با تمام قدرت داد می‌زنم.

از غُر که بگذریم سخن شیرقهوه خوش‌تر است.

اینکه از هم دور شدیم چیز بدی نیست. چون داریم برای یک هدفی تلاش می‌کنیم.

حالا گاهی کوله به پشت یا کوله به پیش!
درکل همه توی یک کوله هستیم :)

تازگی‌ها به این نتیجه رسیدم که اگه گزارش کارهای انجام‌شده برای کارفرما رو جدا از فرم گزارش و جدا از اینباکس ایمیلش، با ایموجی ✅ توی صفحه چتش لیست کنم بیشتر قدر زمان و زحمتی رو که خرجش کردم می‌دونه و احتمالا حس بهتری می‌گیره.

برای خودم هم همینطوره. عجیبه که یه تیک سبز این همه برای ذهن ما رضایت‌بخش و به قول خارجکیا Rewardingئه. از کجا ریشه می‌گیره نمی‌دونم.

گربه باش.
حتی اگه جا نیست، جا شو!

آدم باید خسته شه از شکستن غرورش، از احساسی که هیچی براش به ارمغان نمیاره که هیچ یه چیزی‌م دستی به ارمغان می‌بره، از شرایطش، از ساعت خوابش، از هیچ‌کاری نکردنش، از توقعاتش، از جایگاهش، از رفتار بقیه، از اسید معده و سرفه و سردردش، از توهماتش، از تقریبا همه‌چیش تا پاشه و درستش کنه؛ خسته شو از کثافت و به خودت بیا!

تایید می‌کنم.

چقدر بزرگ‌منش میان به چشمم آدم‌ها وقتی احترام متقابل می‌ذارن و چقدر منزجرکننده‌ کودک می‌شن وقتی قهر! می‌کنن.

بابام که کانال نداشت، کجا غر می‌زد؟

عجب سالی بود ۲۰۲۳. با پارسال این موقع اصلا قابل مقایسه نیستم. اون یک قدم یک قدم‌ها یهو به چشم میاد. ادامه میدیم!

با برنامه‌ریزی به همه‌چیز می‌رسیم، به شرطی که استراحت جزو برنامه‌ها نباشه.