طره موتیم مگه میندازیمون پشت گوش؟

ترحم قوی ترین احساس دنیاست.

امشب یه بچه ۵ ساله دیدیم روبرو پروما که توی یه ترنسفورمر دوپا نشسته بود و داشت از ورودی تا پیتزا کندز رو باهاش قدم می زد.

زمان ما هم تو تمام شهر فقط یدونه از این خر سکه ای ها بود که باید از چادر مامان اویزون میشدی تا دلش بسوزه یه سکه ۵ (تک) تومنی بسلفه براش.

هِق.

با ییلاق و قشلاق دلامون خوش بوده قطعا. اشتباه بزرگمون یکجا نشینی بود.

گرگ هامونو فرستادیم هوا، کی فکرشو میکرد اینطوری بارون زده برگردن؟

روزه گرفتن راحت تر بود اگه نماز، غذا می شد.

بچه بودیم جنگ بازی می کردیم. زورم به همبازیام نمی رسید. میگفتن ما ایرانیم تو دشمن. پشت بالشتا که سنگر میگرفتم بخودم میگفتم من ایرانم، اونا دشمن.
همشونو میکشتم.

من نمیدونم "یکی برای همه، همه برای یکی" تو سوئیس چه معنی میده، ولی اینجا اشاره مستقیمه به اختلاف طبقاتی.

اگه من یه هندزفری بودم، هدفم از گره خوردن چی بود؟

ترس از آینده رو فقط گذر زمان فیلتر میکنه.

آدمی هستم بیزار از نوستالژی که حتی عکسای دیروزش رو نگاه نمیکنه.
ولی کلا دارم تو گذشته زندگی میکنم.

ولي ي روز مخ پاسخگوي يكصد و هشتاد و هفت رو ميزنم.

من صدقه دادم، ولی تو هفتاد و یکمین بلا بودی.

شما تکلیف مارو خط بزنی هم روشنش کردی، ممنون میشیم.

انگیزه م از بابا شدن اینه پهن شم کف خونه، بگم توله راه بره رو کتفم.

خونه ها آدم خوارن.

شوآف مان را شیاف کنیم.

مشهدیا هلیم می پزن، به شرطی که شله بشه.

تنها لواشک محبوب من، با طعم قره قروته.

ما که یه قدم بیایم سمتت شما ده ها میای جلو، یه قدم بریم عقب چجوریه تصاعدت؟

حقوق ما بعد یه روز زندگی، خوابه.