انتقام رو شخصی نگیریم. محاسبه ش یه ذره کم و زیاد شه، ماوتفاوتش رو طرف یه آه میکشه. میفته به جونت.
سرویس میشی.
دایورت کن به خدا رییس.

دیگه گربه ها خودشون دیزی بار میذارن.

ولی چه صداقت کودکانه ای داریم وقتی با این "حال کردی چطوری.." ها، تایید رفقا رو طالبیم.

یه سری چیزا مث جوک های "پَ نه پَ" ن. همونقدر طوفانی محبوب میشن و همونقدر محکوم به افول، خز.

جاده ابریشم انقد قشنگه اسمش که انگار تهش یه پرنسس خوابیده که باس بوسید و آزادش کرد.

آخرش نفهمیدم رسالت اسپینر رو.

کسی که وقت میذاره و بهم چیزی یاد میده یهو احترامش واسم موشکی میره بالا.

معمولا تو ۱۸ سالگیه که شیش میاری و وارد زمین میشه مهره ت. قبلش باید بشینی تماشا کنی بازی ملتو.

ارزش شهادت مرد هم نصف ارزش شهادت دم ِ روباهه.

نسلی که رو mobile data کلیک کردی و استرس صدای زوزه مودم دایل آپ تو نیمه های شب و وسط خواب ناز والدینت رو نکشیدی، پاشو بشینم زانوهام ترکید. پاشو.

وایسا دنیا، من میخوام پیاده شم!

+ توقف فقط ایستگاه حاجی.

روز معلم که میشد به کلاس دومیا میگفتیم بیان رو تخته بنویسن معلم روزت مبارک. سومیا دور بودن. چارمیا لات بودن. پنجمیا خدا بودن. شیشمیا اونموقع هنوز نبودن.

بچه ها کتابا رو نریزیم تو کانالا دیگه. آخرش سه خط

اون "من که میگم کسدستم، به من نگید" ی که طرف با بغض بعد از بگا دادن یه جریانی میگه، بغل داره.

شام سیرترشیه. چی بخوریم کنارش؟

یه خارپشت هیچوقت نمی پرسه فقط ما خار داشتیم؟

تنها چیزی که واقعا میشوره میبره عرق نعناع س.

گربه دستش به گوشت نمیرسه، میره میخوابه دم حجله.

خدا بیامرزه پدر گات رو که هر دوشنبه سفره دارمون کرده.

از بچه های قد و نیم قد دبستانی گرفته تا ابی، با آهنگ جنتلمن ساسی خوندن و قر دادن. راستش این صحنه هارو که دیدم، هم واسه معلمهایی که از رقصیدن شاگردهاشون فیلم گرفتن متاسف شدم، هم واسه اسطوره ای مثل ابی. یه ایران با آقامون ابی آقامون ابی گاییدن خودشونو. بعد استاد پهلو ساسی واستاده، آدامس میجوه، قر میده. ابی به اندازه کافی عزیز هست که با این چیزها خراب نشه، ولی اون ساسی بزمجه دوباره میوفته سر زبون ها. و مجددا موسیقی به گه کشیده میشه.