با دقت به واکنش موهای دست ملت توی اتوبوس و مترو، میشه بفهمی آهنگ توی هندزفریش داره چیکار میکنه باهاش.

وقتی کسی از دلت در نیاره، منطقیه که دلت پر باشه.

شاخم زیر کَپه، دمم تو شلوار.
نبینم بگی دیوونه شاخ و دم نداره.

آقای همساده که باشی مترو هم دیر میکنه.

محمود دولت ابادی یجوری سرعت گرفته قلمش و عینهو موراکامی داره کتاب میده بیرون که حس میکنم نگرانه خدا رحمتش کنه به زودی.
ای بابا این چه حرفیه دوات

انتقام رو شخصی نگیریم. محاسبه ش یه ذره کم و زیاد شه، ماوتفاوتش رو طرف یه آه میکشه. میفته به جونت.
سرویس میشی.
دایورت کن به خدا رییس.

دیگه گربه ها خودشون دیزی بار میذارن.

ولی چه صداقت کودکانه ای داریم وقتی با این "حال کردی چطوری.." ها، تایید رفقا رو طالبیم.

یه سری چیزا مث جوک های "پَ نه پَ" ن. همونقدر طوفانی محبوب میشن و همونقدر محکوم به افول، خز.

جاده ابریشم انقد قشنگه اسمش که انگار تهش یه پرنسس خوابیده که باس بوسید و آزادش کرد.

آخرش نفهمیدم رسالت اسپینر رو.

کسی که وقت میذاره و بهم چیزی یاد میده یهو احترامش واسم موشکی میره بالا.

معمولا تو ۱۸ سالگیه که شیش میاری و وارد زمین میشه مهره ت. قبلش باید بشینی تماشا کنی بازی ملتو.

ارزش شهادت مرد هم نصف ارزش شهادت دم ِ روباهه.

نسلی که رو mobile data کلیک کردی و استرس صدای زوزه مودم دایل آپ تو نیمه های شب و وسط خواب ناز والدینت رو نکشیدی، پاشو بشینم زانوهام ترکید. پاشو.

وایسا دنیا، من میخوام پیاده شم!

+ توقف فقط ایستگاه حاجی.

روز معلم که میشد به کلاس دومیا میگفتیم بیان رو تخته بنویسن معلم روزت مبارک. سومیا دور بودن. چارمیا لات بودن. پنجمیا خدا بودن. شیشمیا اونموقع هنوز نبودن.

بچه ها کتابا رو نریزیم تو کانالا دیگه. آخرش سه خط

اون "من که میگم کسدستم، به من نگید" ی که طرف با بغض بعد از بگا دادن یه جریانی میگه، بغل داره.

شام سیرترشیه. چی بخوریم کنارش؟