کاپ ترسناکترین دیالوگ جهان هم می‌رسه به «این چیه؟»ای که مادر ایرانی توی یه اتاق دیگه با صدای بلند ازت می‌پرسه.

تاکسیک ریلیشن‌شیپ فقط من و اکانت نشر.

نه.
خیلی قاطع و محکم و مطمئن، نه.

پشمام.

گذشته وجود نداره.
مهم حالِ توئه.

مشهد هم یه کافه کوچیک سکوی نه‌وسه‌چهارم راه انداخته و این نوشیدنی که می‌بینید برتی‌باتزشه. سوپرایزه‌. نمی‌فهمی چی می‌زنه برات. تضمینی هم به خوشمزه بودنش نیست. اگه بتونی ترکیباتش رو حدس بزنی نوشیدنیت رایگانه.
آدرسش بین دانشجوی ۱۱ و ۱۳ست.

گاهی قوی بودن انتخاب نیست، اجباره.
حتی قوی‌تر بودن، و قوی‌ترین بودن.

واقعاً وجود داری روی این زمین یا خوابه؟

احساس می‌کنم وزن همه‌ی آرزوهام دوبرابر شده.

اگه فکر می‌کنی مهارت خوبی در دادن پاسخ‌های درست به مشکلات اطرافیانت داری سعی کن به‌جاش با پرسیدن سؤالات مناسب ازشون اونا رو به جواب درون خودشون هدایت کنی.



•از توییترِ *لوکوموتیو*



@makous_mahi

روز هشتادوهشتم: صاف بایست.

تام هالند یه جا حرف قشنگی می‌زنه.
میگه اگه با من مشکلی داری به خودم زنگ بزن و بهم بگو. اگه شماره‌مو نداری یعنی اونقدری منو نمی‌شناسی که بخوای مشکلی باهام داشته باشی.

دوروبرم رو نگاه می‌کنم و می‌بینم من و رفیق‌هام یه جنگل بامبوی دردمند بودیم که یک ماهه سر کشیدیم به فلک.

داره اتفاق‌های عجیبی می‌افته تو زندگیم. متاسفانه خیلی چیزها دست من نیست ولی خوشبختانه خیلی چیزها دست منه.

ساموئل خانِ بکت می‌گه «این درد که تو روی خاکِ زمینی، هیچ درمانی نداره.» و راست هم می‌گه. ولی شما هوای شب رو بو بکش، بذار پاییز این سیاره، مشامت رو پر کنه.

درستش می‌کنم بابا، نمُردم که هنوز.

براتون «احساس کافی بودن» آرزو میکنم.

داشتم گیم‌اور می‌شدم.
مادر لبخند زد و جون گرفتم.

آه ای داغ‌ترین سرمایی‌‌ِ دنیا!