همین الان عزرائیل رو دیدم ولی خوشبختانه عزرائیل من رو ندید.

هیچی زوری نیست.
از جمله رفاقت.

مکالمه‌ی امشبم با مادر رو به خواب شبم هم نمی‌دیدم. چقدر عجیب می‌چرخه این زندگی.

گربه‌م جوری راه می‌ره تو خونه انگار اون منو از خیابون آورده.

پاشو. پاشو بریم. زندگی از این‌طرفه.

کاپ ترسناکترین دیالوگ جهان هم می‌رسه به «این چیه؟»ای که مادر ایرانی توی یه اتاق دیگه با صدای بلند ازت می‌پرسه.

تاکسیک ریلیشن‌شیپ فقط من و اکانت نشر.

نه.
خیلی قاطع و محکم و مطمئن، نه.

پشمام.

گذشته وجود نداره.
مهم حالِ توئه.

مشهد هم یه کافه کوچیک سکوی نه‌وسه‌چهارم راه انداخته و این نوشیدنی که می‌بینید برتی‌باتزشه. سوپرایزه‌. نمی‌فهمی چی می‌زنه برات. تضمینی هم به خوشمزه بودنش نیست. اگه بتونی ترکیباتش رو حدس بزنی نوشیدنیت رایگانه.
آدرسش بین دانشجوی ۱۱ و ۱۳ست.

گاهی قوی بودن انتخاب نیست، اجباره.
حتی قوی‌تر بودن، و قوی‌ترین بودن.

واقعاً وجود داری روی این زمین یا خوابه؟

احساس می‌کنم وزن همه‌ی آرزوهام دوبرابر شده.

اگه فکر می‌کنی مهارت خوبی در دادن پاسخ‌های درست به مشکلات اطرافیانت داری سعی کن به‌جاش با پرسیدن سؤالات مناسب ازشون اونا رو به جواب درون خودشون هدایت کنی.



•از توییترِ *لوکوموتیو*



@makous_mahi

روز هشتادوهشتم: صاف بایست.

تام هالند یه جا حرف قشنگی می‌زنه.
میگه اگه با من مشکلی داری به خودم زنگ بزن و بهم بگو. اگه شماره‌مو نداری یعنی اونقدری منو نمی‌شناسی که بخوای مشکلی باهام داشته باشی.

دوروبرم رو نگاه می‌کنم و می‌بینم من و رفیق‌هام یه جنگل بامبوی دردمند بودیم که یک ماهه سر کشیدیم به فلک.