گفت تو هیچوقت برای کسی بد نخواستی. حتی برای کسایی که بهت بد کردن. فکر کردم آره. نخواستم. بیشتر که فکر کردم دیدم حتی کسایی که بهم بد کردن هم برام بد نمی‌خواستن. گاهی اوقات نمی‌خوایم همو بزنیم. فقط چشم‌هامون بسته‌ست و توی مسیر همدیگه‌ایم.

پرسید: «مامانت برات لالایی می‌خوند؟»
یاد همه‌ی لالایی‌های مامان افتادم. گفتم آره. چرا؟ گفت «به خاطر سلیقه‌ی موسیقیت.»
یه چیزهایی رو تازه دارم در مورد خودم می‌فهمم.

درست‌ترین تعریف از عشق رو سرکار خانوم مرجان فرساد می‌خونن. باقی افسانه‌ست.

دوات میشه اینو بزاری چنلت؟
ببخشید که اینجا گفتم

چه روز عجیبیه.

حرف زدن دیگه برام توجیه نداره‌. گوش دادن رو ترجیح میدم. خیلی چیزا هست که اگه بگم حتما به نظرت باحاله. ولی الان خوابم میاد و فردا هم دیگه پیر می‌شم و کسی نمی‌شنوه.

جالبه که من دارم به این نتیجه می‌رسم که اتفاقاً عشق یه مفهوم کاملاً منطقیه.

نینجا مود: آن.🌪

نه. مطمئن نیستم. هم تپش قلب و هم Mi Bandم که داره اضطرابم رو چک می‌کنه بهم می‌گن که مطمئن نیستم. برای همین ساکت موندم. چون مطمئن نیستم که هیچوقت من هم بتونم به اون نقطه برسم. اما کاریش نمی‌تونم بکنم. کافی نبودم. ته‌ته‌تهش نسکافه بودم. پودر شده بودم. به پودر نمی‌شد تکیه کرد. حالا چایی‌ام. فقط نشستم یه گوشه و چایی‌ام.

به منِ فردا تکیه می‌کنم.
همیشه قوی‌تر از منه.

باید بپذیرم که سنم از بیدار موندن تا صبح گذشته. فرقی نداره واسه مهمونی باشه یا کار.

خیلی برام جالبه اصرار به «خانم» بودن نیروی تولید محتوایی که از خونه‌ قراره کپی‌رایتینگ کنه صرفا. هیچ توجیهی براش پیدا نمی‌کنم.

روز سخت و سنگینیه. خونه به هم ریخته‌ست، سامر گرسنه‌ست، کارها مونده، فردا ددلاینه‌، آینده نامعلومه و من به شدت بستنی لازم دارم.

گلودرد اینطوریه که هه هه، من اینجام. اگه می‌تونی منو بگیر بدبخت!

گلودرد اینطوری شد که هاه. نشستم روی تارهای صوتیت که حرف هم نزنی. چیزمم نمی‌تونی بخوری.

بچه‌ای نیم ساعت تو خونه اجازه نداری تنها باشی مبادا به گاز دست بزنی یا گریه‌ت بگیره از ترس. کی این همه بزرگ شدی؟ کی بهت اجازه‌ی این همه تنهایی و سوختن و ترس و گریه رو داد؟

ستار،
جون رو به یکباره بگیر، سلامتی رو نه!

از آدمایی که تلاش می‌کنن و به چیزی که می‌خوان می‌رسن، خوشم میاد.

ببخشید می‌شه قوزک پام رو بخارونی؟ من زرافه‌م و سختمه.