بچه‌ها خیلی انسانید.
بغض کردیم همه.
خیلی انسانید.

بچه‌ها، مبلغ نهایی به لطف شما، امشب شد 10,376,000 تومن! من خیلی تشکرها دارم ازتون که اینطوری روسفیدم کردین. اما به نظرم بهتره پیام خودش رو براتون بذارم:

سلام
من امیدم
نمیدونم دقیقا چطور احساسی که امروز تجربه کردم رو در قالب کلمات بیان کنم!
من بلد نیستم به خوبی سپهر بنویسم، من ادبیات نخوندم.
هر چند معمولا وقتی با سپهر صحبت میکنم، ازم تعریف میکنه :) اما من اون رو میذارم رو حساب رفاقتمون!

فقط میخواستم بهتون بگم نمیدونین چقدر از تک تک شما ممنونم...
با وجود این که خودم امیدم :) اما این بار در اوج خستگی و ناامیدی بودم...
و شما در سیاه ترین لحظات زندگیم، درست وقتی که حس میکردم دارم تو انبوه مشکلات و سیاهی های دورم غرق میشم، دستم رو گرفتید...
و کورسوی امید و نور رو به زندگیم برگردوندین.
کمک ها و پیام های شما برام پر از حس امید و عشق بود.
قلبم رو گرم کرد، بهم قدرت و انرژی داد تا بتونم ادامه بدم...

شما خیلی واقعی و مهربون هستین...
وقتی به این فکر میکنم که با وجود مشکلاتی که در حال حاضر اکثرمون داریم این طور صادقانه، بدون این که حتی منو بشناسید کمکم کردید زبونم بند میاد...
سپاسگزار تک تک شما عزیزان هستم
امیدوارم شادی و سلامتی همواره همراه شما و عزیزانتون باشه.
امیدوارم بتونم یک روز این محبت و عشقی که نسبت به من و خانوادم داشتین جبران کنم.

وقتی پیام های قشنگتون رو در کامنت ها میخوندم، عمیقا احساس خوشبختی میکردم...
شما فوق العاده هستین


درآخر میخوام از رفیقم سپهر تشکر کنم
کسی که از اولین روز آشناییمون (که خیلی هم عجیب غریب بود) تا امروز هر لحظه کنارم بوده.
تمام غرهام رو شنیده ، تمام دردهام رو میدونه و هیچوقت از گوش دادن به این همه مشکلات و چالش های من خسته نشده ...
پسر مثل تو خیلی کمه!
من خیلی خوشبختم که تو رو دارم.


راستی، این چند وقت بابا مدام میگفت : یک سیب رو بندازی بالا نمیدونی چقدر میچرخه.
امیدوارم سیب زندگیتون طوری بچرخه که همواره شاد، سلامت و موفق باشید.
همین طور امیدوارم اگر مشکلات اومد سراغتون، آدم های خوبی مثل خودتون سر راهتون بیان تا کمکتون کنن، میدونم که قطعا میان، همین طور که شما برای من اومدید :)

دعا کنین سیب ما هم طوری بچرخه که چند روز دیگه با بابا تو خونه تولدش رو‌ جشن بگیریم.


ارادتمند شما
امید

من بغلناکم.

+ تذکر تلک الردود القاسیه، تذکرها کی لا تحن

آن‌پاسخ‌های بی‌رحمانه را به‌یاد بیاور! به یاد بیاور تا دلتنگ نشوی.
دوست دارم متن عربیشو تتو بزنم

- قشنگه.

روز هفتادویکم: همه‌چیز دیگه باید دوبرابر شه. تلاش، صبر، درآمد، ورزش، قدرت.

یا خودت تغییر می‌کنی،
یا تغییرِ بقیه تو رو...

«کسی شنیده، شاید دعامو!»

اگه عینک داری بردارش چون می‌خوام یه واقعیت تلخ رو بکوبم توی صورتت: آدمی که دوستت داره اما نمی‌مونه به آینده‌ی تو امیدوار نیست. روی شکستت توی آینده شرط بسته. نیاز بقا صددرصد مهم‌تر از نیاز عشقه و اگه تو به اندازه کافی قوی نیستی اون آدم احتمالا حق داره بره.
حالا ناله‌هات رو تموم کن و برو و خودت رو بساز برای کسی که روی بردت شرط ببنده.

روز هفتادودوم: «سفت و سختم. پشتت به من باشه گرم.»

پناه می‌برم به نظم.
از همه‌چیز، از همه‌چیز.

من هم درد می‌کشیدم جانم.
من هم درد می‌کشیدم.

یه بخش از وجود من تا آخر عمرم توی اون زنگ تفریحِ عصرگاه هشت‌سالگی که با فریدی روی نیمکت‌های یه کلاس خالی کوییدیچ بازی کردیم جا مونده‌.
مثل یه خاطره هورکراکسی معصوم که هربار از بزرگسالی دلگیر می‌شم با دست‌های کوچیک و نرمش دست زخمیم رو می‌گیره و می‌کشونتم اون‌جا. می‌نشونتم روی میز نیمکت فلزی زنگ‌زده و یه ردای قرمز تنم می‌کنه و یه اسنیچ طلایی معلق می‌کنه روبه‌روم و میگه بگیرش. تو هری پاتری و برنده. فریدی‌ها همه مالفوی و تا ابد بازنده.

«من عزیزهایی دارم،
باید دغدغه‌هاشونو به صفر برسونم.»

گاهی توی یه چرت نیم‌ساعته‌ی بزرگسالیت کابوس مکالمه‌هایی رو می‌بینی که صدبار دلت برای دیو و غول و جن و روح‌های خواب کودکی تنگ می‌شه.

چه مغزیه داری مرد. واقعاً سیستر این وُرک رو فاکیدم من.

سامر اینطوریه که یا راهی خواهم ساخت یا راهی خواهم گاز.

به قدری ازت سپاس‌گزارم که اصلاً بیا من شبان مولانا شم و دور از چشم هرچی موسی‌، ای فدای تو همه بزهای من، ای به‌یادت هیهی و هیهای من!