«من نشستم، زمان بگذره.
گیج و مستم، زمان بگذره.
داغ این ساعت‌ها رو زدم
پشت دستم، زمان بگذره.»

چطور می‌شه گذر نکرد از کسی که از تو عبور کرده؟ از نظر فیزیکی غیرممکنه. چه دو‌طرف بگذرن و چه یک نفر، نفس «عبور» اتفاق افتاده. متوجه منظورم هستی مرد؟

آخر این مسیر هرچی که باشه، آخر این مسیره.

دوست دارم با یکسری از ادمین ها مثلا دوات و حامد تو همچین کلاسی حضور داشته باشم.

اجازه بده من مشتی رو هم دعوت کنم!

یکی از بهترین چیزایی که میشه دید این چنلاییه که آخرین پست‌ش مال یکی دو سال پیشه
یارو قشنگ و حسابی رفته سر زندگیش و بیخیال این چرتو پرتا شده.

اندازه یه بشکن. یه پلک زدن. یه لبخند یا حتی بغض.
مسیر زندگیم عوض شده.

سرت رو بگیر بالا رفیق. تو همیشه رو به جلویی. اگه نبینمت هم واسه اینه که پشتتم.

زنگ زدم یکی از رفقا رو بیدار کنم، گوشی رو برمی‌داره با صدای خواب‌آلود می‌گه: «سپهر، زید می‌خوام!»
سلام عزیزم، صبح تو هم بخیر. :))

صلح است میان کفر و اسلام،
با ما تو هنوز توی زون فرندی.

باشه ولی آسانسور متروی هنرستان Hello darkness my old friend پلی می‌کنه.

«چشماتو وا تر کن. نگاه کن کی بهت گفتم.
یخ کمتر از آتیشِ روشن نیست. می‌سوزی!»
#علیرضا_آذر

امشب فهمیدم چقدر خسته‌ بودم.

گوشیم زنگ خورد با یه شماره ناشناس. برداشتم. صدای یه پسربچه گفت: «بابا، باباجان، برام اومدنی بستنی می‌خری؟»
اشتباه گرفتی کوچولو و قطع کردی.
ولی می‌خرم باباجان. می‌خرم.
قیفی یا لیوانی؟

بچه‌های مشهد، حرم واقعاً کار می‌کنه!

لیوان چای و قهوه‌ای که بخار بلند می‌شه ازش، نماد آرامشه. ساکت. گرم. خوش‌عطر و بغلی.

از پلی‌لیست حامد.

روز شصت‌ودوم: سپاس، ستار.

چی شده، کی‌ام، کجاست اینجا؟

خانمِ همسایه لازانیا درست کرده،
کاشکی این دیوار خراب شه!

جایی که مجبور شی برای ارزشمندیت بجنگی،
همونجا ارزشمندیت رو زیر سوال بردی.