ما کجا،
شما کجا،
آن‌ها کجا!

از تیپ‌وقیافه‌ی کاوه آفاق،
فقط لب‌های :( ش رو دارم.

همه‌جا یه‌نفره می‌رم.

انقد به نظرم همه دارن اشتباه می‌زنن که تنها توضیح و توجیه منطقی اینه من اونی‌ام که اشتباه می‌زنم.

هیجان هر هفته‌م اینه که منتظرم شنبه شه، بعد جلسه‌ی بعدازظهرم با کله‌ی شیری برم اسپرسو بخورم، بشه لته!

می‌دونم این یه جا رو نباید تنها برم.
اما اینم می‌دونم که این رو تنها برم، جایی نیست که نتونم تنها برم دیگه.

باورم نمی‌شه به جایی رسیدم که برای خودم آرزوی آلزایمر کنم. ستار چند ترا از این حافظه‌ی عاطفی ما کم کن.

اگه گربه بودم الان پشت می‌کردم بهت و کنج اتاق، دماغم رو می‌چسبوندم به دیوار.

:)

نشده تو خیابون‌های مشهد دعوا ببینم، کلمه‌ی «ناموس» با هر عنوانی استفاده نشه.

انسان چطور می‌تونه قدرت تحمل رنجی رو داشته باشه که خودش توان اعمالش رو روی دیگران نداره یا برعکس؟

یه چیزی که بارها و بارها بهم ثابت شده اینه که مردها گاهی به راحتی و بدون یک کلمه حرف زدن همو درک می‌کنن.

مودم پایین بود، ولی بعد حمید رو با این تیپ تصور کردم و خندیدم.

شما «قُلی» رو نمی‌شناسین،
ولی اگه کسی می‌شناستش،
من امروز گذاشتمش دم در.

اگر نصف قاطعیتی که توی یه سری مسائل دارم رو توی برخورد با خودم داشتم در عرض یک هفته عین سرو قد می‌کشیدم.

یه چیزی هست که حال درونی من رو گاه‌گداری عجیب خوب می‌کنه. میاد، راه نفس رو باز می‌کنه و می‌ره. هنوز نمی‌دونم چیه یا حتی شاید سایه‌ی حضور کیه، اما هرچی و هرکی که هست، دستم بهش برسه و بشناسمش، محاله بذارم بره.

این‌سوی جشنِ دل.

خنده‌ها و زخم‌هات باهم چند، عزیزم؟

جدی ۱۷
در اجرای زنده‌ی آنتراکت...

خرید بلیط
https://gishot.ir/e?m=163231

@jeddipodcasts

می‌رم این اجرا رو هم یه‌نفره می‌بینم.
احساس می‌کنم قبلش باید وصیت‌نامه‌م رو بذارم زیر بالشت و به صادق هم کلید بدم.
محض اطمینان.