تو بخند که وقتی می‌خندی حتی وسط زمستونم قلبم شکوفه می‌زنه.

"Tell me SOMEthings last."

کافیه دو سه قدم از تصمیمم فاصله بگیرم تا بهش شک کنم. نمی‌دونم این تغییر مداوم طرزفکر نشونه‌ی بی‌ثبات بودنه یا رشد.

دوست دارم وقتی بگم «نگران نباش» که میتونم به هر شکلی دلیل نگرانی رو برطرف کنم. همدردی صرف هیچ ارزشی نداره برام.

قل دوم کیمم مال تو.

خونه‌ی من جای عجیبیه. داری میای پایین می‌بینی حضرت حافظ نشسته بر لب پله و گذر عمر می‌بینه.

اون‌قدری گیم‌ این دنیا رو بازی کردم که بدونم یه دیوان حافظ رو الکی نمی‌ذارن تو مسیرم. برای همین هم فال گرفتم و حضرت بهم یادآور شد که:
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن.
که دوست خود روش بنده‌پروری داند.

راست می‌گه.
یا ما بندگی بلد نبودیم،
یا تو دوست نبودی.

البته این‌ها همه مضامین الهیه و منظور در این‌جا رابطه‌ی حضرت خضر با حسین محجوب در سریال صاحبدلانه و به من و تو دخلی نداره.

الان یادم اومد بچه بودم نمیتونستم خضر رو تلفظ کنم و این باور رو داشتم که یکی از ۱۲۴ هزار پیامبر، حضرت خرسه.

چقدر از تو «عشق» من بدم می‌آید.

پسر تو یه لحظه‌هایی از زندگیم واقعاً از همه‌جور آرمان و باوری خالیِ خالی می‌شم.

وقتی بیرون از خونه‌م انگیزه دارم هرچند با خشم ترکیب شده باشه. وقتی وارد خونه می‌شم غم انگیزه‌م رو خالی می‌کنه.

برای من مهم بود.

نکَنی، تیکه تیکه می‌کَنه ازت.

ضربان قلبم جوری بالاست انگار یه عمره زندانی شده توی قفس سینه. می‌خواد بزنه بیرون و گم‌وگور شه.

این جاده هم یه‌طرفه‌ست، هم یه‌نفره.
مرد باش و قدم بردار.

امشب بعد مدتها گیتار زدم و خوندم. حالا صدای پیانوی همسایه‌‌ی بغلی بلند شده که داره «آخرین بار» ابی رو می‌خونه.
عصر حافظ حالا هم موسیقی.
امشب چه مجتمع فرهیخته‌ای شدیم.

شعر و طرب رو داریم و جای شراب و معشوق خالی!

من رو بِبَغَل.

لاو لنگوعیج من اینه موقع آشپزی، سیب‌زمینی سرخ‌کرده و کون سوسیس بدم بهت.