اصل اول نویسندگی، دردمند بودنه.

من رفتم.
نه چون دوستت نداشتم.
چون پذیرفتم دوستم نداری.

چروکسِ کله‌غازی بودم میون امیر جدیدی‌ها.

شبیه منه‌.
خوشم میاد.

دوات یه مدتیه کله سحر بیدارم می‌کنه توپ میاره روپایی تمرین کنم ولی من بلد نیستم بعد میگه همش تقصیر توئه

مظلوم‌نمایی نکن گوساله.

زدم کتفم رو ناقص کردم و دو شبه نصفه ‌شب با درد بیدار میشم، پماد موضعی میمالم و دوباره سعی میکنم بخوابم که همون‌طور که می‌بینید بی‌نتیجه‌ست. اما قسمت جذاب ماجرا اینه که سامر به طرز عجیبی میاد دقیقا روی همون نقطه‌ی کتفم راه می‌ره و ماساژم می‌ده.

ماساژ نمیدم دمم هم نیستی
راهم از اون‌وره توی مسیرمی زیر پاهام لهت میکنم

طفلکی‌ترین رفیقت..

تو بخند که وقتی می‌خندی حتی وسط زمستونم قلبم شکوفه می‌زنه.

"Tell me SOMEthings last."

کافیه دو سه قدم از تصمیمم فاصله بگیرم تا بهش شک کنم. نمی‌دونم این تغییر مداوم طرزفکر نشونه‌ی بی‌ثبات بودنه یا رشد.

دوست دارم وقتی بگم «نگران نباش» که میتونم به هر شکلی دلیل نگرانی رو برطرف کنم. همدردی صرف هیچ ارزشی نداره برام.

قل دوم کیمم مال تو.

خونه‌ی من جای عجیبیه. داری میای پایین می‌بینی حضرت حافظ نشسته بر لب پله و گذر عمر می‌بینه.

اون‌قدری گیم‌ این دنیا رو بازی کردم که بدونم یه دیوان حافظ رو الکی نمی‌ذارن تو مسیرم. برای همین هم فال گرفتم و حضرت بهم یادآور شد که:
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن.
که دوست خود روش بنده‌پروری داند.

راست می‌گه.
یا ما بندگی بلد نبودیم،
یا تو دوست نبودی.

البته این‌ها همه مضامین الهیه و منظور در این‌جا رابطه‌ی حضرت خضر با حسین محجوب در سریال صاحبدلانه و به من و تو دخلی نداره.

الان یادم اومد بچه بودم نمیتونستم خضر رو تلفظ کنم و این باور رو داشتم که یکی از ۱۲۴ هزار پیامبر، حضرت خرسه.

چقدر از تو «عشق» من بدم می‌آید.

پسر تو یه لحظه‌هایی از زندگیم واقعاً از همه‌جور آرمان و باوری خالیِ خالی می‌شم.

وقتی بیرون از خونه‌م انگیزه دارم هرچند با خشم ترکیب شده باشه. وقتی وارد خونه می‌شم غم انگیزه‌م رو خالی می‌کنه.