«صدام کن بگم جون! با منی؟!»

خوبه. نظم محیط داره عادت می‌شه.
اما باید به افکار و کارها هم تزریق شه.
حتی به اهداف و تصمیم‌هام.
مهمه. خیلی خیلی مهمه.

احساس نقشی نداره دیگه گمونم.
هرچی که هست منطق و نیازه.
منم دیگه درست مثل بقیه.
آماده‌ی نتیجه‌ش هستم.

دژخسدزثخزپزکیکزوزتیخ دم حیتژ‌

بسه دیگه، برم خرید و برگردم پای کار.

من صبرهام رو کردم، امیدهام رو بستم و عشق‌هام رو هم دادم. ولی کافی نبود و زوری هم نیست این چیزها. اگه دوسش داری و به هر دلیل منطقی یا غیرمنطقی نمی‌خواد، باهاش کنار بیا. اسارت نیست. عشقه. بلدی؟

خیلی دلم می‌خواد با ناهارم سالاد شیرازی بخورم ولی ناهار درست نکردم.

دوست‌داشتن تو آخرین مرز معصومیتِ کودکانه‌ی من بود. از این‌جا به بعدش آهنه و منطق و پول.

حس می‌کنم اخرین احساساتی هم که باعث می‌شدن قلبم یخ نزنه تموم شدن.

یه پسربچه‌ی پنج شیش ساله با سطل لگوهاش اومد توی اتوبوس و یهو زندگی بوی بازی و رنگ مهدکودک گرفت. نرم شد. عین خمیر بازی زرد و آبی و صورتی.

ولی گذشته از همه‌ی این ها، هرسال نمایشگاه کتاب که شروع می‌شه دلم پر می‌کشه برای تهران.

الان باید میرفتیم بازار گلستان. این جدیده که ساختن نه‌ ها. اون قدیمیه. با همون شلوغی کافه آفتاب و حوض آبی وسطش.

امروز پروفایل یکی از کراش‌های سابقم رو چک‌ میکردم که زمانی به چشمم شبیه شیلا خداداد، مسافری از هند بود. ولی حالا به نظرم دیگه شبیه گورگول، مسافری از گرونگوله.

ازدواج کرده. هِق.

من یه خزنده‌م
آرزو دارم
تو مارم باشی.

دلم می‌خواد بهت بگم دلم برات تنگ شده. ولی به نظر نمی‌آد حسی رو زنده کنه توی وجودت دیگه.

صادق و والا معرکه‌ن. یه مسأله‌ی خیلی مهم و احساسی مطرح شده توی گروهمون، وسطش دارن به همدیگه نود می‌‌دن.‌

تبدیل به سکس‌چت شده. وسط‌هاش هم یه «سپهر به نظرم نکن این کار رو.» یا «سپهر نگرانیم به گا بری» و «سپهر بیشتر فکر کن» می‌گن ولی کل ماجرا در مورد قرار شب جمعه‌‌ی دونفره‌شونه. انتخاب رفیق صد از صد.

وقتی مامان بهم زنگ میزنه:

واسه همه دوات،
واسه تو شفای امام رضات بودم.