یه بار این رو روی سامر امتحان کردم با بیسکوییت. تمام بیسکوییت‌های روی زمین رو خورد و رفت توی اتاق گرفت خوابید.

کشتن عزت‌نفس یه آدم از کشتن یه پشه‌ی چاق‌وچله‌ی سنگین و خواب‌آلوده روی دیوار هم راحت‌تره. کافیه یه بار نشونش بدی کافی نیست.

دلم می‌خواست یه دنیا رو برات امن کنم.

دست‌هام بوی رزماری گرفتن. چطور ممکنه تا یه جایی دوست‌داشتنی باشم و از یه جایی به بعد نه؟ ممکنه. همه‌چیز ممکنه. گشنمه و سامر همواره نرمه.

تو به چشم منِ آدم، اون فرشته‌ای بودی که می‌شد بهت سجده کرد.

دیگه مونده خاک به زبون بیاد بگه نریدیم برات این‌جا. نمی‌خوایم تو رو این‌جا. گورت رو گم کن و برو!

به هر دری زدم الا همونی که شانس داشت می‌زد.
برگشتم خونه‌ی خودم دیدم شتر خوابیده.

خدا این کلیپ‌های سم‌ گربه‌ی هپی هپی هپی رو ازم نگیره‌.

هدف روزهام رو باید بذارم روی خسته‌ و خسته‌تر شدن!

منم. منم. منم. منم.

هر سال تنهاتر از پارسال.

نمی‌دونم چرا هنوز به این موضوع فکر می‌کنم.
مگه دیگه چیزی ازش مونده بخوام بهش فکر کنم؟

میترسم بعد از مرگم هم بقیه یادشون بره و من نه.

به جای اینکه از تو بپرسم چطوری تونستی،
باید از خودم بپرسم چطوری نتونستی ابله؟

عجیب‌تر شده زندگی. نمی‌فهممش.

کافی چیه، تو دمنوش زعفرونی.

من اون‌قدر می‌کشم تا تو بگی نکش!

می‌گم می‌دونم ته این یکی هم چطوری تموم میشه. می‌گه پس کرم داری؟
نه. یه اژدهای خپل کسخل‌ دارم.

انگار یه تخم‌مرغ شانسی توی دستمه که نمی‌دونم چیه جایزه‌ش، ولی می‌دونم جایزه داره به هرحال و همین برام کافیه فعلا.

یه وقتایی یه چیزایی از گذشته‌م یادم میاد که اصلا به درد الانم نمیخورن. اینکه مثلا چقد دوستش داشتم.

کاش قدری تو هم میخواستی.